Fascism Archives - Global Socialist Reviews

Weekly Political Report — Week Ending 4 April 2026

class struggles, Democratic Rights, Fascism, politics, politics & economics, Pseudo-left, Trade Unions, War, Weekly Political Report, World Economy / April 8, 2026

This political report for the week of March 29—April 04, 2026, is compiled by thesocialist.lk based on coverage from the World Socialist Web Site (WSWS).

I. Imperialist War on Iran: Escalation Toward Regional Catastrophe

The defining development of the week was the accelerating and increasingly catastrophic US-Israeli war on Iran, now entering its fifth week. On 31 March, as thousands of Marines, paratroopers and additional ground forces arrived in the Gulf region and B-52 bombing missions commenced, President Trump threatened publicly to “obliterate” Iran’s electric grid, oil wells, desalination plants and bridges—in his own words, to bring the country “back to the Stone Ages.” The systematic assassination of Iran’s political and military leadership, the destruction of over 61,000 homes, 500 schools, and the killing of more than 6,500 civilians confirm the criminal and genocidal character of this war of aggression.[1]

The escalation reached a new threshold on 4 April, when Iranian forces shot down a US F-15E and an A-10 aircraft, prompting US special forces to conduct a rescue operation inside Iranian territory. The incident took place alongside massive military deployments—Marines, airborne brigades and three carrier strike groups—signalling preparations for a possible ground invasion.[2] The unspoken strategic aim of the war, as WSWS analysis made clear, extends beyond Iran: the US seeks to strangle China’s access to Gulf oil and shipping routes, targeting Beijing’s economic foundations as part of its broader drive for global hegemony.[3]

The imperialist alliance showed signs of fracture. Italy denied US access to its Sigonella air base, citing parliamentary procedural requirements—a reflection of domestic anti-war mass sentiment threatening the Meloni government. Britain convened a forty-nation virtual summit on the Strait of Hormuz crisis amid a public breakdown of relations with Washington, as European powers confronted both the economic panic of closed shipping lanes and their own inability to act independently. These manoeuvres are tactical, not pacifist: all European powers remain integrated into the structures of US military imperialism and are accelerating their own rearmament programmes.

The war’s economic reverberations struck Asian economies with a double blow: surging oil prices and currency falls against the dollar, producing capital outflows, inflationary pressure and stock market declines. India, New Zealand, and smaller economies across Asia-Pacific confronted severe social disruption. Australia, meanwhile, was exposed as an active participant. The Albanese Labor government—while publicly denying any ground involvement—secretly deployed approximately 90 SAS commandos to the Al Minhad Air Base in the UAE, in addition to an E-7A Wedgetail advanced battle management aircraft, 85 military personnel, air-to-air missiles, and full Pine Gap intelligence integration.[4] The government also banned some 7,000 Iranian nationals holding tourist visas from entering Australia under emergency powers—a cynical deployment of immigration policy to stoke chauvinism.

The ICFI gave powerful political expression to mass opposition. David North, chairman of the WSWS International Editorial Board, filmed a statement at the Nuremberg Palace of Justice condemning the war as a crime against peace—the same legal category established by the Nuremberg Tribunal—which rapidly spread internationally.[5] North’s subsequent book presentations in Leipzig, Berlin and Nuremberg on Where Is America Going? Fascism or Socialism? drew large, engaged audiences of students and workers, confirming the growing popular openness to socialist anti-war politics.

II. The “No Kings” Protests and the Crisis of Political Leadership

The third round of “No Kings” demonstrations on 28 March drew an estimated eight million people across the United States in what was the largest single-day protest in American history. Rallies in over 3,300 locations—including 350,000 in New York, 200,000 in Chicago, and 180,000 in Boston—expressed deep popular opposition to the Trump administration’s drive toward dictatorship and war. Sixty-two percent of Americans “strongly oppose” sending ground troops to Iran. No war in American history has been so unpopular at its outset.[6]

The WSWS drew the essential political lessons: the scale of mass opposition stands in sharp contrast to the absence of independent working-class leadership. Democratic Party politicians and union officials systematically downplayed or ignored the war at the rallies, channelling the movement into electoral remedies. AFT President Randi Weingarten captured the Democratic programme in a single phrase: “No kings today and we vote in November.” David North was physically barred from speaking at the Nuremberg rally by Democratic Party operatives who refused to allow any condemnation of the Iran war. The Democratic Party, which funded the war with its $839 billion defence budget vote, serves not as an opponent of Trump but as his enabler. Any subordination of the mass movement to the Democratic Party will prove fatal to the struggle against fascism and war.

III. Trump’s War Budget: Social Counter-Revolution to Finance World War

On 4 April, the Trump administration unveiled its FY2027 budget blueprint—a document of historic class significance. The White House sought congressional approval for approximately $1.5 trillion for military spending, a 40 percent increase over already record Pentagon allocations, to be financed by sweeping cuts to Social Security, Medicare, Medicaid, childcare and domestic agencies.[7] Trump made the class logic explicit at a White House Easter lunch, declaring that the government could not afford daycare, Medicare or Medicaid because it “needed the money to wage war”—dismissing these programs as “little scams.” This is a blueprint for financing world war through social counter-revolution at home.

The structural financial system fragility that will carry this burden was laid bare in a major WSWS analysis on 31 March. Financial markets showed growing instability as the war entered its fifth week: the S&P 500 had fallen 7 percent for the month, with both the NASDAQ and Dow in correction territory. Bond yields spiked. A Bank of America survey of global fund managers found 63 percent identified private equity and private credit as the most likely source of a systemic financial event, echoing pre-2008 alarms. The war is not a market disruption but the accelerant of a structural crisis rooted in overleveraged finance, speculative bubbles and military expenditures that will be paid by the working class through austerity and inflation.[8]

Pete Hegseth’s financial advisor was exposed by the Financial Times as having placed roughly $9.4 million into defence contractors and ETFs in the weeks immediately before the opening strikes on Iran—positions that surged approximately 38 percent after the war began. The Pentagon replied with denials and threats rather than disclosures. The episode confirms that imperialist war is simultaneously a vehicle for private enrichment and a fusion of state, military and finance capital that expresses the rotten, criminal character of capitalist rule.[9]

IV. Authoritarian Consolidation and the Attack on Democratic Rights

The Trump administration’s domestic authoritarian consolidation proceeded in parallel with the war. Armed ICE officers were deployed to airports nationwide following the DHS funding crisis; congressional action by both parties moved to fund DHS components while excluding any meaningful restraint on ICE or Border Patrol. The deployment—facilitating data-sharing with TSA and normalising armed federal agents in civilian settings—represents a rehearsal for the broader militarisation of domestic policing. Trump also advanced measures to restrict citizenship and voting rights, framing these as wartime national security necessities.

The criminalisation of political dissent intensified. In Britain, Palestine solidarity activists Ben Jamal and Chris Nineham were convicted in prosecutions that fit a wider state campaign to suppress anti-genocide protest. In the United States, the assassination plot against Palestinian activist Nerdeen Kiswani—a New Jersey man affiliated with a JDL-type network who plotted to firebomb her home—was directly connected to months of coordinated harassment, bounties and public incitement by extremist Zionist organisations, conducted in an atmosphere of state-cultivated impunity for political violence.[10] A Chinese postdoctoral researcher at the University of Michigan took his own life after interrogation by federal agents, in a pattern of xenophobic prosecution and harassment of Chinese scholars that weaponises racism and criminalises scientific collaboration.

In Canada, the Carney Liberal government appealed to the Supreme Court to reverse lower court rulings that had found the 2022 invocation of the Emergencies Act—including the freezing of bank accounts—unconstitutional. The appeal is a class political move to preserve a permanent toolkit for suppressing mass dissent. Germany’s SPD Finance Minister Lars Klingbeil unveiled an “Agenda”-style programme attacking pensions, welfare and labour protections, echoing Schröder’s Agenda 2010, coordinated with Chancellor Merz to finance rearmament through social cuts. The SPD, historically presented as a workers’ party, acts openly as an instrument of capitalist restructuring and militarism.

V. Class Struggle: Rank-and-File Rebellion and Bureaucratic Containment

The most significant labour development of the week was the 96.2 percent rejection by Nexteer auto parts workers in Saginaw, Michigan, of a UAW-backed concessions contract that would establish a “third class” wage tier at $19.05/hour for new hires, expand two-tier pay, and raise healthcare costs.[11] The 1,300 workers produce steering systems for the Chevrolet Silverado, GMC Sierra, Ford F-150 and Dodge Ram—occupying a strategic node in the global supply chain. UAW presidential candidate Will Lehman called for the immediate formation of a Nexteer rank-and-file committee, strike preparation, and solidarity from Big Three assembly workers refusing to handle scab parts.[12]

Separately, approximately 150 workers at Freudenberg-NOK in Findlay, Ohio, struck for higher wages and healthcare after UAW Local 1327 talks collapsed. The plant supplies GM, Ford and Stellantis; workers hold strategic leverage to disrupt assembly chains. The UAW bureaucracy failed to organise wider support.

The Bath Iron Works naval shipyard strike—engineers and designers at a key destroyer manufacturer—was shut down by the UAW bureaucracy, which ratified a multi-year contract while framing concessions as patriotic necessity. The Teamsters pre-empted a threatened strike by 6,000 DHL workers with a last-minute tentative agreement offering a nominal 20 percent wage rise over four years, while leaving automation and precarious conditions largely intact. Germany’s IGBCE union concluded chemical industry bargaining that freezes wages for nine months and delivers only 2.1–2.4 percent nominal increases from 2027—a real wage cut amid ongoing mass layoffs. Workers’ Struggles roundups documented rising industrial unrest across Asia, Australia and the Americas, reflecting the objective deterioration of living standards under the inflationary impact of the war.

The pattern across all these disputes is identical: workers display readiness and leverage; union bureaucracies act as industrial stabilisers for capital, containing struggles, brokering sellouts and subordinating workers to war production and corporate profit. The formation of democratically controlled rank-and-file committees, independent of the apparatus, is the central organisational task.

VI. The Bankruptcy of Pseudo-Left Reformism

The week furnished further evidence of the political bankruptcy of pseudo-left formations internationally. In Canada, Avi Lewis won the NDP leadership on a “left populist” platform promising to “fight the billionaire class”—while supporting NATO policy on Ukraine and intending to cooperate with right-wing provincial NDP governments, leaving capitalist property relations intact.[13] The NDP’s historical function is to contain working-class struggle within parliamentary reformism and union bureaucratic control; Lewis’ victory will channel worker unrest into parliamentary illusion.

In Mexico, the Movement of Socialist Workers (MTS) and allied organisations channelled a growing strike wave into support for US-backed “independent” unions rather than independent rank-and-file organisation, functioning as a pseudo-left cover for pro-imperialist union apparatuses. In Sri Lanka, major Tamil bourgeois parties either tacitly supported or remained silent on the US-Israeli assault on Iran, consistent with their long record of appeals to imperialist powers rather than mobilising working-class struggle.[14] In Turkey, a joint statement by eleven parties calling for “peace and democracy” avoided any principled opposition to US-Israeli aggression—pacifist opportunism that channels workers into elite mediation rather than independent class struggle.

Summation

The week’s developments reveal, with exceptional clarity, the single political reality confronting the international working class: capitalism in crisis is driving imperialist war, social counter-revolution and authoritarian consolidation simultaneously. The Trump administration’s genocidal war on Iran, its $1.5 trillion war budget financed by gutting social programmes, the mass criminalisation of dissent, and the parallel militarisation of European and Australian capitalism—these are not aberrations but expressions of a system in mortal crisis.

The mass anti-war sentiment expressed in the “No Kings” protests of 28 March, the historic rejection of the Nexteer sellout, the strikes spreading across multiple continents—all reflect the objective conditions for the development of a powerful working-class movement. But the decisive question is that of political leadership. Social democratic parties (SPD, Labor), pseudo-left formations (NDP, MTS, DSA), and trade union bureaucracies act uniformly to contain and betray this movement. Only the building of rank-and-file committees, independent of the apparatus, linked internationally through the IWA-RFC, and guided by the programme of the ICFI, can transform the growing mass opposition into the political force required to end imperialist war and the capitalist system that produces it.

Footnotes

[1] Trump threatens “obliteration” of Iran as ground troops arrive in Middle East: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/31/yjdz-m31.html

[2] US special forces rescue operation inside Iran after downing of US fighter jet: https://www.wsws.org/en/articles/2026/04/04/mmhh-a04.html

[3] The unspoken target of Trump’s war on Iran—China: discussed in WSWS analysis, 2 April 2026.

[4] Australian Labor government secretly sends SAS to join the war against Iran: https://www.wsws.org/en/articles/2026/04/04/rted-a04.html

[5] David North’s Nuremberg video on the US war against Iran: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/31/xnsx-m31.html

[6] The March 28 “No Kings” demonstrations: The political lessons: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/30/yjug-m30.html

[7] Trump’s plan to fund world war through social counter-revolution: https://www.wsws.org/en/articles/2026/04/04/ahuk-a04.html

[8] Storm clouds gather over global financial system: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/31/pwll-m31.html

[9] Hegseth insider war investments: https://www.wsws.org/en/articles/2026/04/01/lhdx-a01.html

[10] Zionist assassination plot against Nerdeen Kiswani is a warning to the working class: https://www.wsws.org/en/articles/2026/04/01/khec-a01.html

[11] Nexteer auto parts workers reject UAW sellout deal: https://www.wsws.org/en/articles/2026/04/03/mgqh-a03.html

[12] UAW presidential candidate Will Lehman calls for support for Nexteer workers: https://www.wsws.org/en/articles/2026/04/04/qond-a04.html

[13] “Left populist” Avi Lewis wins race to lead Canada’s NDP: https://www.wsws.org/en/articles/2026/04/04/oomo-a04.html

[14] Sri Lankan Tamil bourgeois parties support US-Israeli war on Iran: https://www.wsws.org/en/articles/2026/04/04/msrz-a04.html

Weekly Political Report — Week Ending 4 April 2026 Read More »

Stop the impending Genocide — Before it is too late: Condemn Trump’s Threat to Annihilate Iranian Civilisation

class struggles, english, Fascism, Imperialism, lead article, Militarism, News, Oligarchy, Perspective, politics, politics & economics, War, War Crimes, World War / April 7, 2026

Emergency Statement by the Editorial Board of theSocialist.lk and the Socialist Lead of Sri Lanka and South Asia (SLLA)

Today, 7 April 2026, US President Donald Trump posted on Truth Social: “A whole civilization will die tonight, never to be brought back again. I don’t want that to happen, but it probably will.”

This is not political bluster. This is the public declaration of genocidal intent by the head of state of the most heavily armed military power in history — a power that possesses thousands of nuclear weapons and has already been bombing Iran for forty days.

As the World Socialist Web Site stated today in its emergency perspective: “Every word Trump said implicates the government of the United States in a crime of Hitlerian proportions. He says openly what the Nazi leaders discussed behind closed doors.” Trump has already threatened to destroy every power plant, every bridge, every desalination facility — the entire infrastructure of civilised life for 93 million people. He has declared this will be accomplished “over a period of four hours.” He was asked by a reporter whether this constitutes war crimes. His answer: “No, not at all.”

Iran is the heir to one of the oldest and most profound civilisations in human history. Thousands of its civilians — including 168 children killed in a US missile strike on the Shajareh Tayyebeh girls’ school on the first day of the war — have already been slaughtered. Hospitals, universities, residential districts and schools have been systematically bombed. The logic of escalation, as the WSWS has warned, is inexorable: from intensified bombing to ground invasion, to the occupation of Iranian cities, and ultimately — in the face of mounting US casualties and military failure — to the resort to nuclear weapons.

This is not a hypothetical. This is the trajectory of a war that has been underway for forty days, escalating each week, with no serious force within the capitalist political system placing any brake upon it.

The Democratic Party of the United States — which funded the war with its own vote for the $839 billion defence budget — now calls Trump a “madman” and “unhinged.” But not a single Democrat has proposed concrete action to halt the war. They are complicit. They are terrified that any genuine mass mobilisation against the war would not stop at the war — it would raise the entire question of the distribution of wealth, the power of the financial oligarchy, and the social order both parties exist to defend.

The parliaments of Europe, the governments of Australia, Canada and the United Kingdom — all are implicated. Australia has secretly deployed SAS commandos, Wedgetail battle-management aircraft and its Pine Gap intelligence station to the war. Britain hosts the Hormuz summit. Germany rearming. The United Nations Security Council paralysed. International law demolished.

The capitalist state system has proved, beyond any doubt, that it cannot stop this war. Only the international working class can.

theSocialist.lk and the Socialist Lead of Sri Lank and South Asia (SLLA) aligned with the International Committee of the Fourth International, calls on workers, youth and all those in opposition to this criminal war:

Strike: Workers in the United States, Britain, Australia, Germany and across the world must take immediate industrial action — in ports, airports, logistics hubs, defence manufacturing plants and transport networks — to deny the war machine the means to function. The AFL-CIO, the UAW, the TUC and every major trade union federation has maintained criminal silence. Workers must act through their rank-and-file committees, independently of the bureaucracy, to halt the flow of arms, fuel and supplies to this war.

Occupy: Workers and youth must occupy workplaces, campuses and public spaces — not to petition governments that have proven themselves servants of the war, but to assert the independent political power of the working class. The eight million who marched on 28 March in the United States alone must be transformed from a protest movement into an organised political force with a program, a strategy and a leadership.

Organise internationally: The war on Iran is not a national question. It is a world question. Workers in Sri Lanka, workers in South Korea, workers in Japan — whose governments are cutting separate deals with Iran to secure oil supplies even as the bombs fall — must join this struggle. The IRGC’s warning that it will “deprive the US and its allies of the region’s oil and gas for years” is a measure of how close the world stands to an economic and military catastrophe of civilisational proportions. The only answer is international working-class solidarity, organised through the International Workers Alliance of Rank-and-File Committees (IWA-RFC).

Trump’s threat today must be understood for what it is: a declaration of war not merely against Iran, but against all the accumulated gains of human civilisation — against international law, against the prohibition on targeting civilian infrastructure, against the most fundamental norms of humanity that were codified after the horrors of World War II and the Nazi Holocaust. As David North stated at the Nuremberg Palace of Justice: this war meets every legal and political criterion established at the Nuremberg Trials for a “crime against peace” — the supreme international crime.

If today, 7 April 2026, becomes the date on which Iranian civilisation is destroyed, it will also be the date that the capitalist world order signs its own death warrant in the eyes of humanity. It must instead become the date on which the international working class rises to say: Not in our name. Not with our labour. Not with our silence.

The Socialist Equality Party (SEP) sections of the ICFI are organising this resistance. We call on all workers, youth and socialist-minded people in Sri Lanka, South Asia and internationally to join them.

Demand the immediate, unconditional cessation of the US-Israeli war on Iran.

Demand the withdrawal of all imperialist forces from the Middle East.

Build rank-and-file committees. Strike. Organise. Fight for socialism.

Solidarity With the people of Iran, Palestine, Lebanon, Cuba — International Working Class Unity!

Hands Off Iran — Stop Imperialist War!

No More Genocide — Stop Trump’s War Machine!

Workers’ Power Against War and Austerity!

Ports Closed to War — Workers Unite!

Not One Penny for War — Fund Hospitals, Schools, Jobs!

Imperialist and Zionist Troops Out from the Middle East!

Stop the War Criminals — Nuremberg for Imperialist Aggression!

Stop the impending Genocide — Before it is too late: Condemn Trump’s Threat to Annihilate Iranian Civilisation Read More »

මැද පෙරදිගට පාබල හමුදා පැමිණෙන විට, ට්‍රම්ප් ඉරානයේ යටිතල පහසුකම් “මකා දමන” බවට තර්ජනය කරයි

Democratic Rights, Fascism, Imperialism, Living Conditions, Militarism, News, Oligarchy, Perspective, politics, politics & economics, War, War Crimes, World War / April 1, 2026

ඇන්ඩ්‍රේ ඩේමන් විසිනි.

මෙහි පළවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (WSWS) 2026 මාර්තු 31 වන දින ‘As ground troops arrive in the Middle East, Trump threatens “obliteration” of Iran’s infrastructure’ යන හිසින් පළවූ ඇන්ඩ්‍රේ ඩේමන් විසින් ලියන ලද ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

ඉරානයට එරෙහි ඇමරිකා-ඊශ්‍රායල යුද්ධයේ 30 වන දිනය වූ සඳුදා, එක්සත් ජනපද ජනාධිපති ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් ඉරානයේ සියලුම බලශක්ති උත්පාදන සහ ජල ලවණ ඉවත් කිරීමේ කම්හල් ඔහුගේ ඉල්ලීම්වලට යටත් නොවන්නේ නම් විනාශ කරන බවට තර්ජනය කළේය. “කිසියම් හේතුවක් නිසා ඉක්මනින් ගිවිසුමකට එළඹෙන්නේ නැත්නම්, අපි ඉරානයේ අපගේ ආදරණීය ‘රැඳවීම’ අවසන් කරන්නේ ඔවුන්ගේ සියලුම විදුලි ජනන කම්හල්, තෙල් ළිං සහ කාර්ග් දූපත (සහ සමහර විට සියලුම ලවණ ඉවත් කිරීමේ කම්හල්!) පුපුරුවා හැරීමෙන් සහ සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කිරීමෙනි,” යි ට්‍රම්ප් ඔහුගේ Truth Social වේදිකාවේ පළ කළේය.

ඉරානයේ සියලුම විදුලි බලාගාර විනාශ කිරීම හේතුවෙන් ජල පිරිපහදු, රෝහල් සහ ආහාර ශීතකරණ කපා හැරීමට සිදු වීමෙන් රටේ සිවිල් ජීවිතයේ පදනම මුලිනුපුටා දමනු ඇත. එහි ජල ලවණ ඉවත් කිරීමේ කම්හල් විනාශ කිරීම, දැනටමත් නූතන ඉතිහාසයේ දරුණුතම නියඟයට මුහුණ දෙන ඉරානයේ ව්‍යසනකාරී ජල අර්බුදය තවත් උග්‍ර කරනු ඇත.

ට්‍රම්ප් තර්ජනය කරන්නේ යුද අපරාධයක් කරන බවයි. එය ඒවායින් පිරුණු යුද්ධයක නවතම එක වනු ඇත. 1977 ජිනීවා සම්මුති සඳහා වූ අතිරේක ප්‍රොටෝකෝලය I හි 54 වන වගන්තියේ මෙසේ සඳහන් වේ: “ආහාර ද්‍රව්‍ය, ආහාර ද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදනය සඳහා කෘෂිකාර්මික ප්‍රදේශ, භෝග, පශු සම්පත්, පානීය ජල ස්ථාපනයන්… වැනි සිවිල් ජනතාවගේ පැවැත්මට අත්‍යවශ්‍ය වන වස්තූන්ට පහර දීම, විනාශ කිරීම, ඉවත් කිරීම හෝ අප්‍රයෝජනවත් බවට පත් කිරීම තහනම්ය.”

ට්‍රම්ප්ගේ තර්ජන සාමූහික දඬුවම් කිරීමට අයත් වේ. එය යුද නීතිවල පැරණිතම තහනම් කිරීම්වලින් එකකි. එය මිලියන 90 ක ජනගහනයක් වෙසෙන රටකට යොදනු ලබන ගාසා ආකෘතියයි: එනම්, මිනිස් ජීවිතය පවත්වා ගැනීමට අවශ්‍ය යටිතල පහසුකම් ක්‍රමානුකූලව විනාශ කිරීමයි.

ට්‍රම්ප් පාලනයේ සාපරාධීභාවය කෙතරම් නිරුවත්ද යත් මාධ්‍යට පවා එය සැලකිල්ලට ගැනීමට බල කෙරී ඇත. ජනාධිපතිවරයා “යුද අපරාධයක් විය හැකි දෙයක් පිළිබඳ තර්ජනය කරන්නේ” මන්දැයි එන්බීසී හි ගැරට් හාක් ධවල මන්දිර මාධ්‍ය ලේකම් කැරොලයින් ලෙවිට්ගෙන් විමසූ විට, ඇය එය ප්‍රතික්ෂේප කළේ නැත. ඇය පිළිතුරු දුන්නේ එක්සත් ජනපද සන්නද්ධ හමුදාවන්ට “ඔවුන්ට සිහිනෙන්වත් සිතාගත නොහැකි හැකියාවන් ඇත. ජනාධිපතිවරයා ඒවා භාවිතා කිරීමට බිය නැත”, යනුවෙනි.

“ට්‍රම්ප් යුද අපරාධයක් කිරීමට තර්ජනය කරනවාද?” යන මාතෘකාව යටතේ සඳුදා නිව්යෝර්ක් ටයිම්ස් පුවත්පත ලිපියක් පළ කළේය. ට්‍රම්ප්ගේ තර්ජනය “නිසැකවම පාහේ යුද අපරාධයකට සමාන වනු ඇත. නූතන ගැටුම් පාලනය කරන නීතිවල කේන්ද්‍රීය මූලධර්මවලින් එකක් වන්නේ හමුදා ව්‍යාපාරවලදී සිවිල් වැසියන් ඉලක්ක කිරීම වැලැක්වීම සීමා කළ නොහැකි බවයි.”

මෙය සත්‍යයකි. නමුත් සමස්ත යුද්ධයම සාපරාධී සහ නීති විරෝධී ය. නියුරම්බර්ග් විනිශ්චය සභාව ආක්‍රමණශීලී යුද්ධයක් ආරම්භ කිරීම “ඉහළම ජාත්‍යන්තර අපරාධය” ලෙස අර්ථ දැක්වීය; එය අනෙකුත් යුද අපරාධවලට වඩා වෙනස් වන්නේ එහි සමස්තයේම සමුච්චිත නපුර අඩංගු වන බැවිනි. ඉරානයට එරෙහි එක්සත් ජනපද-ඊශ්‍රායල යුද්ධය හරියටම මෙයම වේ.

උත්තරීතර නායක අලි කමේනිගේ සිට ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් දුසිම් ගනනක් දක්වා වූ ඉරානයේ දේශපාලන හා මිලිටරි නායකත්වය ක්‍රමානුකූලව ඝාතනය කිරීම, විධායක නියෝගය 12333 යටතේ පුද්ගල ඝාතන කිරීම් තහනම් කිරීම සහ ද්‍රෝහීකම් සහ ද්‍රෝහී ඝාතන තහනම් කරන සන්නද්ධ ගැටුම් නීති උල්ලංඝනය කරයි. මිනාබ්හි බාලිකා පාසලකට බෝම්බ හෙලීමෙන් 170 කට වැඩි පිරිසක් මිය ගිය අතර, ඔවුන්ගෙන් වැඩි දෙනෙක් ළමයින්ය; නිවාස 61,000 ක් සහ පාසල් 500 ක් විනාශ කිරීම; 6,500 කට වැඩි පිරිසක් ඝාතනය කිරීම යන සෑම ක්‍රියාවක්ම මෙම යුද්ධය දියත් කිරීමේ මුල් අපරාධයෙන් ගලා එයි.

ධවල මන්දිරයෙන් වඩ වඩාත් එළියට එන ජන සංහාරක වාචාල කතා වල තර්කයක් තිබේ. ඉරාන නායකයින් ඝාතනය කිරීමෙන් ඉරාන රජය පෙරලා දැමීමට බලාපොරොත්තු වූ ට්‍රම්ප් පරිපාලනය, එහි අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගැනීමට අපොහොසත් වී ඇත. එහෙයින් යුද්ධයට එක්සත් ජනපද මැදිහත්වීම තීව්‍ර කිරීම හෝ විනාශකාරී පරාජයකට මුහුණ දිය යුතුය. ට්‍රම්ප් එය “සෙල්ලම් ගමනක්” ලෙස හැඳින්වූ අතර එය දින කිහිපයකින් අවසන් වනු ඇතැයි පැවසීය. මාසයක් ගත විය, දහස් ගණනක් මිය ගොස් ඇත. නමුත් ඉරාන රජය නොවෙනස්ව පවතී, හෝමූස් සමුද්‍ර සන්ධිය වසා දමා ඇති අතර තෙල් මිල සියයට 59 කින් ඉහළ ගොස් තිබේ.

පරිපාලනය ගාසා ආකෘතියට හැරෙමින් සිටී. එනම්, යුද්ධයේ විධික්‍රමයක් ලෙස සමාජයක් සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කිරීමය. ගාසා තීරයේ දී ඊශ්‍රායලය විසින් 72,000 කට වැඩි පිරිසක් මරා දමා, මිලියන 2.3 ක මුළු ජනගහනයම අවතැන් කර, සෑම රෝහලක්ම සහ විශ්ව විද්‍යාලයක්ම විනාශ කර, භූමිය සුන්බුන් බවට පත් කර ඇත. ට්‍රම්ප් ගාසා තීරය මෙන් 40 ගුණයක් විශාල රටකට ඊට සමාන ක්‍රමවේදයන් හඳුන්වා දෙන බවට තර්ජනය කරයි.

ඇමරිකානු හමුදා මැද පෙරදිගට ගලා එමින් සිටී. 82 වන ගුවන් හමුදා අංශයෙන් පැරෂුට් භටයින් දහස් ගණනක් කලාපයට පැමිණ ඇත. පර්සියානු ගල්ෆ් කලාපයට නාවික ගවේෂණ ඒකක (Marine Expeditionary Units) දෙකක් යවා ඇත. වොෂින්ටන් පෝස්ට් වාර්තා කළේ පෙන්ටගනය “සති කිහිපයක” ගොඩබිම් මෙහෙයුම් සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටින බවත් අතිරේක භටයින් 10,000 ක් යැවීම සඳහා සැලසුම් සකස් කරමින් සිටින බවත්ය. ඉරාන භූමියේ ගැඹුරින් පිහිටි භූගත ඉදිකිරීම් වල ඇති රාත්තල් 1,000 කට ආසන්න පොහොසත් යුරේනියම් අත්පත් කර ගැනීම සඳහා ට්‍රම්ප් හමුදා මෙහෙයුමක් සැලසුම් කරමින් සිටින බව වෝල් ස්ට්‍රීට් ජර්නලය වාර්තා කළේය.

ට්‍රම්ප් පරිපාලනය සියලු නීතිමය සහ ව්‍යවස්ථාමය සීමාවන්ට පිටින් ක්‍රියාත්මක වේ. එය ගෝලීය පරිමාණයෙන් මැර කල්ලි භාෂාව කතා කරමින් බලයේ සිටින අපරාධකාරී පාතාලයකි. ට්‍රම්ප් ඉරිදා ෆිනෑන්ෂල් ටයිම්ස් පුවත්පතට පැවසුවේ තම “වැඩි කැමැත්ත” “ඉරානයේ තෙල් අත්පත් කර ගැනීම” බවයි. එමගින්, මහා බලවතෙකුට ජාතියක සම්පත් ආක්‍රමණය කර, විනාශ කර, පසුව එහි හිමිකාරිත්වය හිමි කර ගත හැකි බවට වූ යටත් විජිත පූර්ව නිගමනය නැවත නගා සිටුවීම සිදු කරයි.

රළු භූමි ප්‍රදේශයක් සහිත විශාල මිලිටරියක් සමග මිලියන 90 ක ජනතාවක් සිටින සහ බරපතල ජීවිත හානි සිදු කිරීමේ හැකියාව ඇති ඉරානයට එරෙහිව සිදු කරන ගොඩබිම් ආක්‍රමණයක් ඉක්මන් ජයග්‍රහණයක් ලබා නොදෙනු ඇත. ආක්‍රමණය මඩ වලක් බවට පත් වූ විට, ජීවිත හානි වැඩි වූ විට, දේශපාලන අර්බුදය ගැඹුරු වූ විට, ට්‍රම්ප්ගේ ඊළඟ පියවර කුමක් වේද?

ධවල මන්දිර නිලධාරීන් බොහෝ සේ පවසන පරිදි, “කිසිවක් මේසයෙන් ඉවතට නැත.” එක්සත් ජාතීන්ගේ Patriotic Vision Association to the United Nations හි නිත්‍ය නියෝජිතයා ලෙස වසර 12 ක් සේවය කළ මොහොමඩ් සෆා, මෙම සතියේ ඉල්ලා අස්වූයේ, එක්සත් ජනපදය “ඉරානයේ න්‍යෂ්ටික අවි භාවිතය සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටින” බවට අනතුරු අඟවමිනි.

ට්‍රම්ප් පරිපාලනය මෙම යුද්ධය තුළ ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ විශ්වසනීයත්වය පරදුවට තබා ඇත. පරාජයක් රුසියාවට සහ චීනයට එරෙහිව බලය ප්‍රක්ෂේපණය කිරීමට එක්සත් ජනපදයට ඇති හැකියාව ප්‍රශ්න කරනු ඇත. එය දෙපක්ෂයේම (ඩිමොක්‍රටික් සහ රිපබ්ලිකන්) කේන්ද්‍රීය මූලෝපායික අවධානයයි. ඉරානය මත “ගින්න සහ කෝපය” මුදා හැරීමේ ට්‍රම්ප්ගේ තර්ජනය ඇත්ත වශයෙන්ම න්‍යෂ්ටික අවි භාවිතා කිරීමේ තර්ජනයක් ලෙස සැලකිය යුතුය.

ට්‍රම්ප්ගේ තර්ජනය එල්ල වූ එම සති අන්තයේ ඇස්තමේන්තුගත මිලියන 8 ක ජනතාවක් පෙළපාළි ගියේය. එය ඇමරිකානු ඉතිහාසයේ විශාලතම එක්දින විරෝධතාවය විය. ඇමරිකානුවන්ගෙන් සියයට හැට දෙකක් ඉරානයට ගොඩබිම් හමුදා යැවීමට “දැඩි ලෙස විරුද්ධ” වෙති. ඇමරිකානු ඉතිහාසයේ කිසිදු යුද්ධයක් ආරම්භයේ දී මෙතරම් අප්‍රසාදයට පත් වී නොමැත.

ට්‍රම්ප් තේරී පත්වීමට පෙර, වසරකට වැඩි කාලයක් මැද පෙරදිග යුද්ධ කරමින් සිටි ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය, යුද්ධයට එරෙහි මෙම මහජන විරෝධය වෙනතකට හරවා උදාසීන කිරීමට උත්සාහ කරයි.

“නෝ කිංග්ස්” රැලිවලදී, ඩිමොක්‍රටික් දේශපාලනඥයෝ යුද්ධය නොසලකා හැරීම හෝ එය අතිරේක වාක්‍ය ඛණ්ඩයකට ඌනනය කළහ. බොස්ටන්හිදී, සෙනෙට් සභික එලිසබෙත් වොරන් “ඉරානය” ගැන කිසිසේත් සඳහන් කළේ නැත. “අද රජවරු නැත, අපි නොවැම්බර් මාසයේදී ඡන්දය දෙමු,” යි AFT සභාපති රැන්ඩි වෙයින්ගාර්ටන් එයම පැවසුවාය. මිනසෝටා නීතිපති කීත් එලිසන් රැස්ව සිටි පිරිසට පැවසුවේ “යුද්ධ ආරම්භ නොකරන අයට ඡන්දය දෙන” ලෙසයි .

එලිසන් විසින් රැලියට සහභාගී වූවන්ට ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයට ඡන්දය දෙන ලෙස පවසමින් සිටියේය. නමුත් බයිඩන් පරිපාලනයේ අත්දැකීම් සහ ඊට පෙර පැවති අනෙකුත් සෑම ඩිමොක්‍රටික් ජනාධිපති ධුරයක් සමඟම සලකා බැලීමේ දී මෙය සම්පූර්ණයෙන්ම බංකොලොත් ඉදිරිදර්ශනයක් බව පෙන්නුම් කරයි. බයිඩන් යුක්රේනයෙහි රුසියානු ආක්‍රමණයක් අවුලුවා, පසුව යුද්ධය දැවැන්ත ලෙස තීව්‍ර කළේය. ඉරානයට එරෙහි යුද්ධයට පෙර සූදානමක් ලෙස ආරම්භයේ සිටම අරමුණු කරන ලද ගාසා තීරයේ ඊශ්‍රායල විසින් කරන ජන සංහාරයේ දී, ඔහු ඊශ්‍රායලය සන්නද්ධ කළේය.

නොවැම්බරයේ ඩිමොක්‍රටික් පාක්ෂිකයන් තෝරා පත් කර ගැනීමෙන් අර්බුදය විසඳනු ඇතැයි යන ප්‍රකාශය වංචාවකි. අද සහ එකල අතර කුමක් සිදුවේද? මෙම අවධානයේ සැබෑ අදාලත්වය වන්නේ කාලය ලබා ගැනීමයි: එනම්, යුද්ධය දියත් කිරීමට ට්‍රම්ප්ට අවශ්‍ය මාස ගණන ට්‍රම්ප්ට ලබා දීමයි; ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය එහි මූලධර්මවලින්ම යුද්ධයට සහාය දක්වයි.

ට්‍රම්ප් කතා කරන්නේ සහ ක්‍රියා කරන්නේ හුදෙක් තනි පිස්සෙකු ලෙස නොවේ. ඔහු ධනවාදී කතිපයාධිකාරයක දේශපාලනික පුද්ගලාරෝපණයයි – එම කතිපයාධිකාරය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සීමාවන් බිඳ දමා තම ධනය සහ ගෝලීය අවශ්‍යතා ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා විදේශයන්හි යුද්ධයට සහ රට තුළ මර්දනයට යොමු වූ ඇමරිකානු පාලක පන්තියකි.

යුද්ධය අවසන් වන්නේ යුදවාදී ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයට ඡන්දය දීමෙන් නොව, කම්කරු පන්තියේ ස්වාධීන බලමුලු ගැන්වීමෙන් ය. දැනටමත්, ජීවන වියදමේ දැවැන්ත වැඩිවීමකට මුහුණ දී සිටින වැඩ කරන ජනතාවට යුද්ධය ව්‍යසනයක් වී ඇත. යුද්ධය ඉදිරියට ඇදෙන විට, පිරිවැය තීව්‍ර වනු ඇති අතර, යුද්ධයට ගෙවීම සඳහා සමාජ වැඩසටහන් කප්පාදු කිරීමේ ඉල්ලීම් ද ඊට ඇතුළත් වේ. ට්‍රම්ප් ඩොලර් ට්‍රිලියන 1.5 ක ආරක්ෂක අයවැයක් ඉල්ලා තිබේ. මෙම මුදල් ලැබෙන්නේ කොහෙන්ද? මෙඩිකෙයාර්, මෙඩිකේඩ් සහ සමාජ ආරක්ෂණය දැනටමත් ප්‍රහාරයට ලක්ව ඇත. පසුගිය සියවස පුරා ගොඩනගා ඇති සමාජ වැඩසටහන් යුද යන්ත්‍රය පෝෂණය කිරීම සඳහා කපා හරිනු ඇත.

මෙම යුද්ධය නැවැත්වීමට හැකියාව ඇති එකම සමාජ බලවේගය කම්කරු පන්තියයි. මිලියන අටක ජනතාවක් වීදි බැස්සේය; නමුත් එම විරුද්ධත්වය ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයේ පාලනය යටතේ පැවතුනහොත් එහි ගෙල සිර කරනු ඇත. යුද්ධයට එරෙහි සටන සඳහා, සෑම වැඩබිමකම සාමාන්‍ය කම්කරුවන්ගේ කමිටු තුළ සංවිධානය වී, කර්මාන්ත හා දේශසීමා හරහා සම්බන්ධ වී, යුද්ධය, ආඥාදායකත්වය සහ සමාජ අසමානතාවය ඇති කරන ධනේශ්වර ක්‍රමයට එරෙහිව සමාජවාදී වැඩපිළිවෙලකින් සන්නද්ධ වූ කම්කරු පන්තියේ ස්වාධීන ව්‍යාපාරයක් අවශ්‍ය වේ. (අවධාරණයන් අපෙන්)

මැද පෙරදිගට පාබල හමුදා පැමිණෙන විට, ට්‍රම්ප් ඉරානයේ යටිතල පහසුකම් “මකා දමන” බවට තර්ජනය කරයි Read More »

කියුබාව යටත් කරගැනීම සඳහා එක්සත් ජනපදය කුසගින්න යොදා ගැනීමට උත්සාහ කරන විට එරට සන්නද්ධ ප්‍රකෝප කිරීම ව්‍යර්ථ කරයි

Fascism, Imperialism, Militarism, Oligarchy, Perspective, politics, politics & economics, War, War Crimes, World Economy / March 26, 2026

ඇන්ඩ්‍රියා ලොබෝ විසිනි.

මෙහි පළවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (WSWS) 2026 පෙබරවාරි 26 වන දින ‘Cuba repels armed provocation as US tries to starve island into submission’ යන හිසින් පළවූ ඇන්ඩ්‍රියා ලොබෝ විසින් ලියන ලද ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

බදාදා කියුබාවේ උතුරු වෙරළට ඔබ්බෙන් වූ සන්නද්ධ ගැටුමකදී, කියුබානු දේශසීමා ආරක්ෂකයින් විසින් ආයුධ, පුපුරණ ද්‍රව්‍ය සමග දැඩි ලෙස සන්නද්ධ වූ කියුබාවෙන් පිටුවහල් කරන ලද පුද්ගලයින්ගෙන් පිරුණු ඇමරිකානු ධජය සහිත වේග බෝට්ටුවක් පලවා හැර තිබේ. එමගින්, මෙම දිවයින යටත් කර ගැනීම සඳහා සාගින්නෙන් පෙළීමේ වොෂින්ටනයේ ව්‍යාපාරය ඊටත් වඩා භයානක හා ප්‍රකෝපකාරී අවධියකට පිවිසෙමින් පවතින බවට වූ බරපතල අනතුරු ඇඟවීමක් කරයි.

කියුබාවේ අභ්‍යන්තර කටයුතු අමාත්‍යාංශයට අනුව, ෆ්ලොරිඩාවේ ලියාපදිංචි කර ඇති යාත්‍රාවක් වන FL7726SH හඳුනා ගැනීම සඳහා මුර සංචාර බෝට්ටුවක් ඒ වෙත ගමන් කර ඇත. එම යාත්‍රාව විලා ක්ලාරා පළාතේ වෙරළට නාවික සැතපුමක් පමණ දුරින්—කිසිදු පිළිගත හැකි “නාවික දෝෂයක්” නොමැතිව—ක්‍රියාත්මක විය. එම යාත්‍රාවේ සිටි අය වෙඩි තබා කියුබානු අණ දෙන නිලධාරියාට තුවාල සිදු කර ඇත. ආරක්ෂකයින් ආපසු වෙඩි තැබූ අතර, පුද්ගලයින් හතර දෙනෙකු මිය ගිය ගොස් තවත් හය දෙනෙකුට තුවාල සිදු විය.

බලධාරීන් වාර්තා කළේ ප්‍රහාරක රයිෆල්, පිස්තෝල, මොලොටොව් කොක්ටේල් සහ අනෙකුත් අතින් සාදන ලද පුපුරණ ද්‍රව්‍ය, බැලස්ටික් කබා, දුරේක්ෂ දර්ශන සහ කැලෑ සටන් නිල ඇඳුම් ආදී “ත්‍රස්තවාදී අරමුණු සහිතව ආක්‍රමණය කිරීමේ” උත්සාහයකට අනුකූල උපකරණ අල්ලා ගත් බවයි.

මේ දක්වා හඳුනාගෙන ඇති බොහෝ දෙනා එක්සත් ජනපදයේ පදිංචි කියුබානු ජාතිකයන් වේ. සමහරු දැනටමත් කියුබාවේ අතීත ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාකාරකම් සඳහා අවශ්‍ය පුද්ගලයින්ගේ ජාතික ලැයිස්තුවේ සිටිති. ධවල මන්දිර මූලාශ්‍රයක් උපුටා දක්වන CBS ප්‍රවෘත්ති වලට අනුව, මියගිය අයගෙන් එක් අයෙකු ඇමරිකානු පුරවැසියෙකි. ප්‍රවෘත්ති වාර්තාවලට අනුව, තුවාල ලැබූවන්ගෙන් එක් අයෙකු ඇමරිකානු පුරවැසියෙකු ලෙස ද හඳුනාගෙන ඇත. මෙම බෝට්ටුව සොරකම් කළ එකක් බව වාර්තා වී ඇත. රඳවාගෙන සිටින හත්වන සැකකරු කියුබාව තුළ ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට, සන්නද්ධ කණ්ඩායමට පූර්ව සූදානමක් ඇති කිරීම සඳහා තමන් එක්සත් ජනපදයෙන් එවන ලද බව පාපොච්චාරණය කර ඇති බව වාර්තා වේ.

වොෂින්ටනය ඉදිරිපත් කරනු ලබන කිසිදු උපාමාරුවකට මෙම මෙහෙයුමේ මූලික ස්වභාවය වෙනස් කළ නොහැකිය. එය 1960 ගණන්වල සිට CIA සහ අනෙකුත් ආයතන විසින් වගා කර අරමුදල් සපයන ලද කියුබානු පිටුවහල් ත්‍රස්තවාදීන්ගේ සහ එක්සත් ජනපදය පදනම් කරගත් පැරාමිලිටරි කණ්ඩායම්වල දශක ගණනාවක් පැරණි ජාලයන්ගේ නිෂ්පාදනයකි. ට්‍රම්ප් පරිපාලනය කියුබාවේ ආර්ථිකයේ ගෙල සිර කිරීමට, එක්සත් ජනපදය සඳහා දිවයින “ජාතික හදිසි අවස්ථාවක්” ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට සහ දණ්ඩනීය තීරුබදු වලින් තෙල් අලෙවි කරන ඕනෑම රටකට තර්ජනය කිරීමට විවෘතව පියවර ගෙන ඇති තත්වයන් යටතේ මෙම ජාල දැන් සක්‍රීය වෙමින් පවතී.

ධවල මන්දිරය මෙම විශේෂිත මෙහෙයුමට සෘජුවම නියෝග කළත් නැතත්, ප්‍රහාරකයන්ගේ ඥාතීන් සහ මිතුරන් යුනිවිෂන් මාධ්‍යවේදී ජේවියර් ඩියාස්ට පුරසාරම් දෙඩූ පරිදි, දකුණු ෆ්ලොරිඩාවේ ගොවිපලක පුහුණුව ලත් ටික්ටොක් හරහා සාමාජිකයින් බඳවා ගත් දැඩි ලෙස සන්නද්ධ වූ මෙම කල්ලිය, ෆ්ලොරිඩාවේ සිට දියත් කර කියුබානු මුහුදු සීමාවට ඇතුළු වූයේ එක්සත් ජනපද බුද්ධි අංශ සහ නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන්නන්ගේ අවධානයට ලක් නොවී බව සිතාගත නොහැකිය. අවම වශයෙන්, මෙම ප්‍රකෝප කිරීම සඳහා එක්සත් ජනපද බලධාරීන්ගෙන් කොළ එළියක් ලැබුණි.

ඇමරිකානු නිලධාරීන්ගේ කුහකකම මවිතකරවන සුළුය. වෙනිසියුලානු ජනාධිපති නිකොලස් මදුරෝ සහ ඔහුගේ බිරිඳ පැහැර ගැනීමට සහ කියුබාවට එරෙහි ඉන්ධන අවහිරය දැඩි කිරීමට මාස ගණනක් තිස්සේ සහාය දුන් රාජ්‍ය ලේකම් මාර්කෝ රුබියෝ, නිගමනවලට එළඹීමට පෙර “අපට අපගේම තොරතුරු ලැබෙනු ඇත” යනුවෙන් දැන් ප්‍රකාශ කරයි.

ෆ්ලොරිඩාවේ නීතිපති ජේම්ස් උත්මියර්, සිය කෝපය පල කරමින් “ඔබට කියුබානු රජය විශ්වාස කළ නොහැකි” බව පවසන අතර ඊට “මෙම කොමියුනිස්ට්වාදීන් වගකිව යුතු බවට” පත් කරන බවට සපථ කරයි. සෙනෙට් සභික රික් ස්කොට් “කොමියුනිස්ට් කියුබානු පාලනය වගවීමට ලක් කළ යුතු” බව කියා සිටියේය.

ආක්‍රමණිකයන් වින්දිතයින් ලෙස ඉදිරිපත් කර ඇති අතර, සන්නද්ධ ප්‍රහාරයක් වළක්වා ගන්නා අය සැබෑ අපරාධකරුවන් ලෙස ඉදිරිපත් කර ඇත. ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාර එල්ල කිරීම සඳහා ඇමරිකානු මුහුදු සීමාවට ඇතුළු වන, දැඩි ලෙස සන්නද්ධ විදේශීය තුවක්කුකරුවන්ගේ බෝට්ටුවකට එක්සත් ජනපද ජාතික ආරක්ෂක සංවිධානයේ ප්‍රතිචාරය කුමක් වනු ඇත්දැයි සැකයක් තිබේද?

“විවෘත මුහුදේ එවැනි වෙඩි හුවමාරු දැකීම අතිශයින් අසාමාන්‍ය දෙයක්” යැයි ප්‍රකාශ කිරීමට රුබියෝට හයියක් තිබුණි. මෙය කැරිබියන් සහ පැසිෆික් කලාපයේ–පූර්ව සැලසුම් කළ මිනීමැරීම් ගණයේ ක්‍රියාවන් වන–ධීවර බෝට්ටුවලට බෝම්බ හෙලීමෙන් අවම වශයෙන් සිවිල් වැසියන් 151 දෙනෙකු ඝාතනය වීම ගැන විවෘතව උදම් අනන රජයකින් ලැබුණු ප්‍රකාශයකි.

1898 දී ස්පාඤ්ඤ යටත් විජිත අත්පත් කර ගැනීම සඳහා යුද්ධය සාධාරණීකරණය කර ගැනීමට, හවානාහි දී යූඑස්එස් මේන් (USS Maine) නෞකාව ගිල්වා දැමීම දඩමීමා කරගත් සහ 1961 දී CIA විසින් සන්නද්ධ කළ කියුබානු පිටුවහල්කරුවන්ගේ බේ ඔෆ් පිග්ස් (Bay of Pigs) ආක්‍රමණය සංවිධානය කළ එම පාලක පන්තියම, දැන් තම දිගු කාලීන ආධිපත්‍යය සඳහා වන අරමුණ සුරක්ෂිත කර ගැනීම සඳහා කැරිබියන් දූපත් වල නව ප්‍රකෝප කිරීම් සඳහා අඩිතාලම දමමින් සිටී.

සිද්ධිය වුනු කාලය එහි දේශපාලන අරමුණ අවධාරණය කරයි. එය සිදු වූයේ රූබියෝ කැරිබියානු ප්‍රජා (Caricom) සමුළුවක් සඳහා, ශාන්ත කිට්ස් සහ නෙවිස් හි අගනුවර වන බැසෙටෙරේ වෙත ගමන් කරන අතරතුර ය. එහිදී මදුරෝ පැහැර ගැනීම සහ කියුබාවට එරෙහි ඉන්ධන අවහිර කිරීම සම්බන්ධයෙන් වොෂින්ටනය විවේචනයට ලක් විය. කැරිබියානු රජයන්ට වෙනිසියුලාව සහ කියුබාව යන දෙකම සමඟ දිගුකාලීන වෙළඳ හා දේශපාලන සබඳතා ඇත.

කියුබාවේ පුහුණුව ලත් වෛද්‍යවරයෙකු වන ශාන්ත කිට්ස් සහ නෙවිස් අගමැති ටෙරන්ස් ඩෲ, “අස්ථාවර වූ කියුබාවක් අප සියල්ලන්ම අස්ථාවර කරනු ඇත” යනුවෙන් සෘජුවම අනතුරු ඇඟවීය. එක්සත් ජනපදයෙන් නෙරපා හරින ලද තුන්වන රටවලින් පිටුවහල් කරන ලද අය පිළිගැනීම, කියුබානු වෛද්‍ය දූත මෙහෙවර කණ්ඩායම් ප්‍රතික්ෂේප කිරීම, චීනය සමඟ සබඳතා ලිහිල් කිරීම සහ මුහුදු මට්ටම ඉහළ යාම සහ කුණාටු ඔවුන්ගේ දූපත් විනාශ කරන තත්වයේදී පවා දේශගුණික විපර්යාස පිළිබඳ සීමිත කැපවීම් පවා ට්‍රම්ප් විසින් ඉරා දමා ඇති බව පිළිගැනීම සඳහා කරන ලද ඇමරිකානු ඉල්ලීම් සම්බන්ධයෙන් කැරිබියානු නායකයින් දුක්ගැනවිලි මතු කළහ.

මෙම අතෘප්තියට මුහුණ දුන් රුබියෝ වෙනිසියුලාව සම්බන්ධයෙන් ආරක්ෂක ස්වරයක් අනුගමනය කළේය. ඔහු පැවසුවේ, “අපගේ මෙහෙයුම් සහ වෙනිසියුලාව කෙරෙහි අපගේ ප්‍රතිපත්තිය පිළිබඳව ඔබගෙන් සමහරෙකුට තනි තනිව හැඟුණු ආකාරය නොසලකා,වෙනිසියුලාව සති අටකට පෙර තිබූ තත්වයට වඩා අද වඩා හොඳ තත්වයක පවතී”, යන්නයි. කලාපීය බලශක්තිය සඳහා කැරකස් “අසාමාන්‍ය හවුල්කරුවෙකු” වීමේ අපේක්ෂාව ඔහු ඉස්මතු කළේය.

ඒ සමඟම, වෙනිසියුලානු ඉන්ධන ඇතුළු සීමිත ගෑස් සහ අනෙකුත් තෙල් නිෂ්පාදන පුද්ගලික කියුබානු ආයතන සහ පුද්ගලයින් හට අපනයනය කිරීමට ඉඩ දී, ඉන් කියුබානු රාජ්‍යය පැහැදිලිවම බැහැර කිරීමෙන්, “කියුබානු ජනතාවට සහාය දෙන” බව එක්සත් ජනපද භාණ්ඩාගාරය ව්‍යාජ ලෙස නිවේදනය කළේය.

මෙක්සිකෝවේ ලා ජෝර්නාඩා පුවත්පත මෙම සීමාවන් “ප්‍රායෝගිකව, නැව්ගත කිරීම් සම්බන්ධීකරණය කිරීමට සහ ලබා ගැනීමට හැකියාව ඇති ඕනෑම කියුබානු ආයතනයක් බැහැර කරයි.” යනුවෙන් සඳහන් කරයි. එක්සත් ජනපද කියුබානු විශේෂඥ විලියම් ලියෝග්‍රැන්ඩේ වොෂින්ටන් පෝස්ට් වෙත පැවසුවේ, කෙසේ වෙතත්, පෞද්ගලික ක්‍රියාකාරීන් “මානුෂීය අර්බුදයේ සැලකිය යුතු වෙනසක් කිරීමට” ප්‍රමාණවත් තෙල් ආනයනය නොකරන බවයි.

සැබෑ අරමුණ පැහැදිලිය: එනම්, පාලන තන්ත්‍ර වෙනසක් (regime change) සඳහා වොෂින්ටනයේ ප්‍රියතම සමාජ පදනම ලෙස ධනපතියන් සහ මධ්‍යම පාන්තික ව්‍යාපාරිකයින් ස්ථරයක් තවදුරටත් වගා කරන අතරතුර පුළුල් ජනගහනය කුසගින්නේ තබා බිය ගැන්වීමයි. එය මොන්රෝ මූලධර්මය (Monroe Doctrine) යටතේ පොතට අනුව කරන පාලන තන්ත්‍ර වෙනස් කිරීමේ මෙහෙයුමකි. අද ප්‍රායෝගිකව “ට්‍රම්ප් මූලධර්මය” ලෙස විවෘතව මෙය කැඳවනු ලැබේ.

වොෂින්ටනය මෙහිදී සාර්ථක වුවහොත් එයින් අදහස් වන්නේ ඇමරිකානු සංගත සහ බැංකු විසින් පාලනය කරනු ලබන වඩාත් ආන්තික අසමානතාවය සහ ලාභ ශ්‍රම කලාප මත ආධිපත්‍යය දරන කොම්ප්‍රදෝරු ප්‍රභූවක් බලයට පත් කිරීමයි. කුප්‍රකට ප්ලැට් සංශෝධනය (Platt Amendment—1901) යටතේ කියුබාවට පනවන ලද යටත් විජිත තත්වයට නැවත ගෙන එනු ඇති මෙම මෙහෙයුම, ලතින් ඇමරිකාව සහ කැරිබියන් දූපත් සියල්ල මත තම අසීමිත ආධිපත්‍යය පැටවීමට සහ චීනය, ඉරානය, රුසියාව සහ අනෙකුත් ප්‍රතිවාදීන්ට එරෙහිව ලෝක යුද්ධයට සූදානම් වීමට ඇති පුළුල් එක්සත් ජනපද තල්ලුවේ කොටසකි.

1959 සිට, කියුබාව CIA අනුග්‍රහය ලත් ගණන් නැති මෙහෙයුම්වල ඉලක්කයක් වී ඇත: බෝම්බ හෙලීම්, ෆිදෙල් කැස්ත්‍රෝට එරෙහිව ඝාතන උත්සාහයන්, ආර්ථික කඩාකප්පල් කිරීම්, පිටුවහල් ත්‍රස්ත කණ්ඩායම්වලට ආයුධ සැපයීම සහ අරමුදල් සැපයීම සහ Bay of Pigs ආක්‍රමණය ආදියයි ඒ.

බදාදා මරා දැමූ සහ අල්ලා ගන්නා ලද මිනිසුන් මෙම ඉතිහාසයට හරියටම ගැලපේ: ඔවුහු කියුබානු රජයට එරෙහිව ප්‍රචණ්ඩකාරී විරෝධයක් දැරීම පිළිබඳ ප්‍රචලිත වාර්තා සහිත එක්සත් ජනපදයේ දිගු කාලීන පදිංචිකරුවන් වන අතර එක්සත් ජනපද භූමියේ පුහුණුව ලබා, පැරාමිලිටරි ක්‍රියාමාර්ග හරහා දිවයින “නිදහස් කිරීමේ” නාමයෙන් විවෘතව (මෙම අවස්ථාවේදී සමාජ මාධ්‍ය හරහා) සංවිධානය වී ඇත.

කියුබානු ජනතාව වොෂින්ටනය විසින් සැලසුම් කරන ලද පෙර නොවූ විරූ මානුෂීය ව්‍යසනයකට මුහුණ දෙමින් සිටියදී මෙම ත්‍රස්තවාදී ප්‍රකෝප කිරීම දිග හැරුණි. ට්‍රම්ප්ගේ ජනවාරි 29 වන දින නියෝගය මගින් දිවයිනට ලැබෙන සියලුම බලශක්ති සැපයුම් නැවැත්වීම සඳහා එක්සත් ජනපද අවහිරයක් (US blockade), එනම් යුද ක්‍රියාවක් පනවා ඇත.

ඉන්ධන හිඟය නිසා බොහෝ ප්‍රදේශවලට පැය 20-30 ක විදුලි බිඳවැටීම් ඇති වී ඇති අතර, පොදු ප්‍රවාහන හා ආහාර බෙදා හැරීම අඩාල වී ඇත. ශීතකරණ හා ජල පද්ධති කඩා වැටී ඇත. ඖෂධ හිඟය, මන්දපෝෂණය වර්ධනය වෙමින් පවතින අතර දරුවෝ කුසගින්නේ නින්දට යති. මෙය කියුබාවේ ඉතිරි මිලියන 8 ක ජනතාවක් කුසගින්නේ තැබීමෙන්, එක්සත් ජනපදය විසින් නියම කරන ලද දේශපාලන සමථයක් පිළිගැනීමට සැලසුම් කළ උත්සාහයකි.

මෙම ව්‍යසනය සඳහා මූලික වගකීම එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදයට පැවරෙන බව පැහැදිලිවම කිව යුතුය. නමුත් කියුබානු පාලන තන්ත්‍රය සමාජවාදය හෝ ධනවාදයට විකල්පයක් නියෝජනය කරන බව එයින් අදහස් නොවේ. 1959 කියුබානු විප්ලවයේ ආරම්භයේ සිටම, ෆිදෙල් කැස්ත්‍රෝ ඇමරිකානු ධනවාදය සමඟ සහයෝගීතාවයක් සෙවූ ධනේශ්වර ජාතිකවාදියෙකි. බලයට පත්වී මාස හතරකට පසු ඔහු මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය:

“අපි කොමියුනිස්ට්වාදීන් නොවන බව මම පැහැදිලිව සහ නිශ්චිතව ප්‍රකාශ කර ඇත්තෙමි. කියුබාවේ කර්මාන්ත සංවර්ධනයට දායක වන පෞද්ගලික ආයෝජන සඳහා දොරටු විවෘතව පවතී. එක්සත් ජනපදය සමඟ අවබෝධයකට එළඹෙන්නේ නැත්නම් අපට ප්‍රගතියක් ලබා ගැනීම කිසිසේත්ම කළ නොහැක්කකි.”

වොෂින්ටනය සීමිත ප්‍රතිසංස්කරණ පවා ප්‍රතික්ෂේප කළ විට පමණක්, කැස්ත්‍රෝ ජනසතු කිරීම් වෙත යොමු වී මොස්කව් ස්ටැලින්වාදී නිලධරයෙන් වෙත යොමුවී ආධාර පැතූ අතර, ඒ කියුබාව ක්‍රෙම්ලිනයේ විදේශ ප්‍රතිපත්තියට ගැටගැසීමට සහ දිවයිනේ ස්වාධීන කම්කරු පන්ති දේශපාලනය මර්දනය කිරීමට හිලව් වශයෙනි. සෝවියට් සංගමය විසුරුවා හැරීමෙන් පසු, කියුබානු නායකත්වය ඊට ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ රට විදේශ ප්‍රාග්ධනයට වඩ වඩාත් පුළුල් ලෙස විවෘත කිරීමෙනි.

ඇමරිකානු සම්බාධක මගින් නිර්මාණය කරන ලද දරුණු අර්බුදය මෙම ප්‍රභූවේ කොටස් විසින් දකින්නේ තර්ජනයක් ලෙස නොව, පූර්ණ පරිමාණයේ “කම්පන චිකිත්සාව” (shock therapy) ක්‍රියාත්මක කිරීමට සහ ඇමරිකානු පිළිවෙළ යටතේ තරඟකාරී හවුල්කරුවන් ලෙස ඒකාබද්ධ වීමට හැකි අවස්ථාවක් ඉදිරියට ගැනීමක් ලෙසය.

ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය කියුබාවට එරෙහි සියලු ඇමරිකානු ආක්‍රමණශීලී ක්‍රියාවන්ට කොන්දේසි විරහිතව විරුද්ධ වන අතර, එය මිනීමරු සම්බාධක, ත්‍රස්තවාදී ඇතුළුවීම සහ වර්තමාන සාගත ව්‍යාපාරය දක්වා ක්‍රියා හෙළා දකී. නමුත් අපි එසේ කරන්නේ කියුබානු ධනේශ්වර රාජ්‍යය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා නොව ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තියේ දෘෂ්ටි කෝණයෙන් ය.

කම්කරුවන්ට සහ තරුණයින්ට එරෙහිව මර්දනය තීව්‍ර කිරීම සඳහා මෙම ප්‍රකෝප කිරීම ගසාකෑමට හවානා පාලන තන්ත්‍රය දරන ඕනෑම උත්සාහයකට ද විරුද්ධ විය යුතුය. අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහිව කියුබාව ආරක්ෂා කිරීම, ධනේශ්වර සූරාකෑමට එරෙහිව සටන් කිරීම සහ කැස්ත්‍රෝවාදී බලධාරීන්ගෙන් ස්වාධීනව කම්කරු පන්තිය බලමුලු ගැන්වීම වෙන් කළ නොහැකි කාර්යයන් වේ.

ඉදිරි මාවත පවතින්නේ කියුබාවේ කම්කරුවන්ගේ අරගල එක්සත් ජනපදය, කැරිබියන් සහ ලොව පුරා අරගල සමඟ ඒකාබද්ධ කිරීමෙනි. WSWS විසින් මෑතකදී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද සම්මුඛ සාකච්ඡාවකදී, කියුබානු කම්කරුවෙක් හා මටන්සාස් හි තනි මවක් කුසගින්න සහ බිය මධ්‍යයේ ගෙවන ජීවිතය විස්තර කළ අතර සම්බාධකවලට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක වන ලෙස ඇමරිකානු කම්කරුවන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියාය.

එම ඉදිරිදර්ශනය සවිඥානික වැඩසටහනක් බවට පත් කළ යුතුය: එක්සත් ජනපදයේ සහ ජාත්‍යන්තරව නැව් තටාක සේවකයින්, ප්‍රවාහන සේවකයින්, තෙල් සේවකයින් සහ අනෙකුත් අයට නිෂ්පාදන හා බෙදාහැරීමේ ලීවරයන්හි ඔවුන්ගේ ස්ථානය භාවිතා කර වටලෑම (siege) බිඳ දැමිය හැකිය; එමගින් සම්බාධක ක්‍රියාත්මක කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කරමින් සහ ඉන්ධන, ආහාර සහ ඖෂධ නැව්ගත කිරීම් සංවිධානය කළ හැකිය.

ඒ සමඟම, ජනාධිපතිවරුන් පැහැරගෙන යන, ධීවරයින්ට බෝම්බ හෙලන සහ විදේශයන්හි මිලියන ගණනක් කුසගින්නේ තබන පාලන තන්ත්‍රය, තමන්ගේ රැකියා, වැටුප් සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම්වලට එරෙහිව රට තුළ යුද්ධ කරන පාලන තන්ත්‍රයම බව ඇමරිකානු කම්කරුවන් හඳුනාගත යුතුය. යුද්ධයට සහ අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහි සටන, එක්සත් ජනපදය තුළම සමාජ අසමානතාවය, යුද්ධය, ෆැසිස්ට්වාදය සහ ධනේශ්වර සූරාකෑමට එරෙහි අරගලයෙන් වෙන් කළ නොහැකිය.

කියුබාව යටත් කරගැනීම සඳහා එක්සත් ජනපදය කුසගින්න යොදා ගැනීමට උත්සාහ කරන විට එරට සන්නද්ධ ප්‍රකෝප කිරීම ව්‍යර්ථ කරයි Read More »

Weekly Political Report — Week Ending 21 March 2026

class struggles, Democratic Rights, economics, english, Far Right, Fascism, Imperialism, Militarism, News, politics, politics & economics, Pseudo-left, Trade Unions, War, War Crimes, Weekly Political Report, World Economy / March 25, 2026

This political report for the week of March 15-21, 2026, is compiled by thesocialist.lk based on coverage from the World Socialist Web Site (WSWS).

I. Imperialism and War: The Escalating Offensive Against Iran and the Middle East

The dominant political fact of the week was the accelerating US-Israeli war against Iran and the wider Middle East, now crossing into qualitatively new and more dangerous territory. The Trump administration formally requested over $200 billion in supplemental war funding from Congress — a figure that exceeds the peak annual cost of the Iraq war and dwarfs the entire US expenditure on arming Ukraine over three years. Defence Secretary Hegseth confirmed the figure could “move” upward. This astronomical request, on top of the existing $839 billion defence budget, is not a contingency measure but a preparation: the administration is actively deliberating ground-invasion scenarios, including the seizure of Kharg Island — the hub for 90 percent of Iran’s oil exports — and the securing of Iran’s enriched uranium stockpiles.[1]

The USS Tripoli, carrying approximately 2,200 Marines of the 31st Marine Expeditionary Unit, was confirmed steaming through the Strait of Malacca toward the Persian Gulf. Republican senators and congressmen openly called for the seizure of Kharg Island, with Senator Lindsey Graham posting: “He who controls Kharg Island, controls the destiny of this war.” US intelligence official Joe Kent resigned his post at the National Counterterrorism Center, declaring he could not “in good conscience support the ongoing war in Iran” and stating that Iran had posed no imminent threat — a rare fissure within the ruling apparatus that nonetheless does not alter imperialism’s strategic drive.[2]

The war has already produced mass civilian casualties and cultural devastation in Iran. US-Israeli air strikes struck museums, historical sites and cultural infrastructure alongside residential areas, with Iran’s Red Crescent reporting at least 47,000 residential units destroyed. The bombing of Iran’s cultural heritage is not incidental but structural: a deliberate strategy to break social cohesion and erase national memory in order to facilitate imperial domination.

Israel’s ground invasion of Lebanon opened a new and bloody front in this expanding war. Israel moved from intensive air and artillery strikes to a large-scale ground operation across southern Lebanon, with plans — confirmed by Axios — to seize the entire area south of the Litani River. Senior Israeli officials stated openly: “We are going to do what we did in Gaza.” In Lebanon, over 960 people had been killed and at least 2,400 wounded since Israel launched its assault on 2 March, including at least 110 children. The invasion is not a “border security” action but a planned occupation modelled on the genocidal campaign in Gaza, conducted under the full military and political umbrella of Washington.[3]

European powers moved to deepen their complicity. EU governments circulated conditions for participation in operations tied to the Iran war, including “freedom of navigation” missions in the Strait of Hormuz. Iran formally warned the UK that allowing US bombers to use RAF Fairford and other British bases constituted direct participation in aggression. Germany and Canada’s prime ministers attended a massive NATO Arctic exercise explicitly preparing for confrontation with Russia, demonstrating that the drive toward generalised war is not confined to the Middle East.

India’s alignment with the imperialist aggression was also exposed: New Delhi co-sponsored UN language condemning Iran’s defensive responses while refusing to condemn US-Israeli aggression, tightening military and economic ties that reflect India’s own geostrategic ambitions within the imperialist world order.

The WSWS placed the war in its broadest context: military spending on this scale will be paid for through the destruction of social programmes. Within 24 hours of the $200 billion request being confirmed, the Postmaster General warned Congress that the USPS would run out of cash within a year. Trump’s “One Big Beautiful Bill” had already imposed $1 trillion in cuts to Medicaid over a decade, $536 billion to Medicare, and $186 billion to food assistance — the largest cut to food aid in US history. War and social devastation are two arms of a single class offensive.[4]

II. The Rising Class Struggle and the Treachery of the Union Bureaucracy

The week was marked by a powerful upsurge of working-class resistance in the United States and internationally — and by the systematic efforts of trade-union bureaucracies to contain, isolate, and betray these struggles.

The JBS meatpacking strike at Greeley, Colorado entered its third day and remained the focal point of the WSWS’s class-struggle coverage. Approximately 3,800 workers — the overwhelming majority immigrants, speaking over 50 languages — struck the largest beef plant in the US in the largest meatpacking stoppage since the Hormel strike of 1985–86. Workers walked out over poverty wages (starting at $23 an hour), murderous line speeds, dangerous chemical exposures, inadequate PPE, abusive supervision, and housing abuses affecting Haitian workers lured to the plant through TikTok advertisements. As one worker stated: “We cannot continue to be worked like slaves.”[5]

The WSWS documented the central contradiction in the strike: the enormous militant energy of the rank and file, constrained and threatened by the UFCW bureaucracy. UFCW Local 7 had already signalled it would limit the strike to two weeks; the national UFCW had deliberately kept Greeley outside the 2025 national JBS contract to isolate these workers. The company moved immediately to divert cattle to its Cactus, Texas plant, with UFCW Local 540 in Cactus offering no solidarity. The IWA-RFC issued a perspective calling on workers to form independent rank-and-file strike committees, appeal to workers at every JBS facility, and build international solidarity against this Brazilian-owned multinational whose ultimate masters are BlackRock, Vanguard, and the global financial oligarchy.[6]

BP locked out approximately 900 workers at its Whiting, Indiana refinery after workers voted 98.3 percent against the company’s “last, best and final” offer. The proposed contract would have cut hourly wages by $8–$10, eliminated 100 union positions, introduced AI with no job protections, and closed the environmental department. BP moved to operate the refinery with temporary and contract workers — a dangerous provocation in a facility surrounded by residential neighbourhoods on the shore of the world’s largest freshwater body. The WSWS called for national and international solidarity and warned that the USW apparatus would seek to impose concessions.

The UAW bureaucracy’s role as “management’s enforcer” at Columbia University was exposed when Region 9A officials threatened the student workers’ local with “receivership” if it did not narrow its demands, particularly those tied to campus democratic rights. UAW presidential candidate Will Lehman condemned the apparatus’s conduct directly, calling it subordination of worker militancy to managerial and state imperatives.

The betrayal of the Kaiser Permanente strike was confirmed and deepened. The UNAC/UHCP bureaucracy had abruptly ended the 31,000-worker walkout in California and Hawaii without a contract, without a tentative agreement, and without a membership vote. A partial “settlement” cut workers’ wage demands from nearly 30 percent to 21.5 percent over four years — barely keeping pace with inflation — and secured no retroactive pay. Workers at Kaiser subsequently staged a 25,000-strong one-day sympathy strike in defence of mental healthcare. The WSWS called for a decisive “No” vote on the sellout and the formation of rank-and-file committees at every Kaiser facility.[7]

The UAW–University of California tentative agreement was similarly denounced: weak raises, preserved no-strike clauses, and a deal rushed through without adequate membership review for 48,000 UC academic workers. The WSWS called for a “No” vote and independent rank-and-file committees.

In Los Angeles, UTLA and SEIU announced a possible April 14 LAUSD strike, with thousands of educators rallying against layoffs, understaffing, and the war on Iran. The WSWS drew the sharpest lessons from the San Francisco teachers’ betrayal, where the union bureaucracy, acting hand in glove with the Democratic Party, shut down a powerful four-day strike on the district’s terms — and within days, preliminary layoff notices were issued.[8]

Other labour flashpoints included: 6,000 DHL Express Teamsters voting overwhelmingly to authorise strike action; the RMT bureaucracy calling off planned driver strikes on the London Underground without a settlement; American Axle workers speaking out against UAW betrayals ahead of contract talks; a Ford worker, Gregory Knopf, killed at the Sharonville Transmission Plant when a press machine activated during maintenance; and Australian educators at the University of Newcastle striking over real pay cuts, with a pivotal Victorian educator strike set for 24 March.

The overall pattern confirms the WSWS analysis: the trade-union bureaucracies function not as instruments of workers’ struggle but as institutional stabilisers of capitalist rule, working systematically to isolate strikes, suppress rank-and-file initiative, and subordinate workers to management and the state.

III. Austerity, Social Catastrophe and the Crisis of Capitalism

The war has not interrupted but intensified the social catastrophe capitalism imposes on the working class. The US Federal Reserve, gripped by uncertainty as the war drives oil prices upward and disrupts supply chains, admitted that its forecasts were unreliable. Fed officials were simultaneously discussing rate cuts and potential hikes — a paralysis that reveals capitalism’s inability to reconcile competing imperatives. The social costs will, as always, be borne by workers through inflation, unemployment, and austerity.[9]

Los Angeles registered six homeless deaths per day — a direct structural product of the commodification of housing and healthcare. Michigan was struck by the worst tornadoes since 1980, killing four, exposing how decades of austerity have hollowed out public infrastructure and emergency preparedness. A meningitis outbreak in the UK, linked to chronic underfunding of public health services, claimed multiple fatalities. In Australia, the central bank raised interest rates again amid recession warnings, punishing workers for inflation. Portugal’s celebrated 2025 economic “miracle” was exposed as a bourgeois construction: corporate profits rose while wages stagnated and public services deteriorated.

These are not isolated incidents but expressions of a single, systemic reality: capitalism generates wealth for the few by imposing social catastrophe on the many.

IV. Authoritarian Consolidation and Democratic Rights

The assault on democratic rights accelerated in multiple forms during the week. In North Texas, activists were convicted under sweeping “material support for terrorism” statutes for political solidarity activities — a landmark case criminalising dissent. Amazon workers were locked out of a warehouse during a tornado warning, footage showing managers denying shelter; the company prioritised property over lives.

In Australia, Queensland police arrested two protesters for displaying the slogan “from the river to the sea” under new LNP “hate speech” legislation. In Germany, cultural censorship intensified: municipal authorities moved to exclude left-wing bookshops from fairs, and the culture minister cancelled presentation of the Booksellers’ Prize at the Leipzig Book Fair under political pressure.

Italy’s Meloni government advanced judicial “reforms” — the Nordio Reform — to separate the careers of judges and prosecutors and weaken checks on executive power. The WSWS identified this not as a “technical” adjustment but as a political preparation for state suppression of mass opposition to war and austerity. Trump’s CDL Final Rule stripped approximately 200,000 immigrant truck drivers of commercial licences — a direct attack on immigrant labour designed to discipline and destabilise worker organisation.

ICE expanded its terror: hundreds of immigrants were illegally detained in Michigan; a Haitian asylum seeker died in Pittsburgh following ICE detention; ICE raids in Vermont and Kansas continued with expanded detention infrastructure.

These measures are not aberrations but the logical expression of a capitalist ruling class preparing to crush the mass opposition it knows is coming.

V. The Political Bankruptcy of Reformism and the Defence of Trotskyism

The WSWS devoted significant coverage to exposing the political role of pseudo-left and reformist formations in disorienting the working class at a moment of acute historical crisis.

Kshama Sawant was profiled and critiqued: bold socialist rhetoric combined with repeated accommodation to municipal politics and reformist outcomes that leave capitalist power structures intact. The Australian Greens’ posturing against the Iran war was exposed as performing contained dissent within parliamentary channels, providing no genuine opposition to imperialist aggression. Canada’s NDP and affiliated unions similarly offered rhetorical opposition while remaining subordinated to the framework of the capitalist state. Spanish trade unions watered down anti-war positions to avoid antagonising the PSOE government.

The Morenoite rebrand as the Permanent Revolution Current was dissected as a revisionist manoeuvre: new branding masking continuity with nationalist and opportunist politics that dilute genuine Trotskyism and derail working-class revolutionary leadership.

The London meeting of the SEP (UK)— marking the 40th anniversary of the struggle that led to the expulsion of the Workers Revolutionary Party from the ICFI — was a centrepiece of the week’s political coverage. Addressed by David North, Chris Marsden, and Peter Schwarz, the meeting reaffirmed that the 1985–86 split was a decisive defence of Trotskyism against the petty-bourgeois, nationalist, and opportunist degeneration embodied by the Healy-Slaughter-Banda leadership. The speakers drew the direct connection between the historical struggle against revisionism and the present tasks: as the ICFI argued then and reiterated in London, the survival of revolutionary leadership requires uncompromising defence of the theory of Permanent Revolution, proletarian internationalism, and programmatic clarity. David North warned that the imperialist drive toward war — in the Middle East and beyond — aims to abolish the political gains of the 20th century and can only be answered by the international, politically independent working class.[10]

The week’s events confirm the ICFI’s perspective: the objective crisis of capitalism is driving the working class toward mass resistance. The decisive question is the construction of revolutionary leadership — the building of rank-and-file committees independent of the union apparatus, their international coordination, and the development of mass socialist parties capable of transforming class struggle into a conscious political offensive for workers’ power.

[1] Trump’s $200 billion Iran spending request reveals scale of US war plans — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/20/iuck-m20.html

[2] US ground invasion looms as Iran war escalates — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/21/xaes-m21.html

[3] Israel begins its long-planned ground invasion of Lebanon — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/17/yvdv-m17.html

[4] As Trump demands $200 billion for Iran, USPS announces it will run out of money next year — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/20/myla-m20.html

[5] “We cannot continue to be worked like slaves”: Colorado meatpacking workers strike at JBS plant — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/17/idqv-m17.html

[6] Organize the working class to support the JBS meatpacking strike! — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/18/pers-m18.html

[7] Kaiser strike betrayed: UNAC/UHCP ends 31,000-worker walkout, advances sellout agreement — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/19/coob-m19.html

[8] Lessons from the San Francisco strike: How the unions, Democratic Party and pseudo-left betrayed the teachers — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/21/hbhr-m21.html

[9] Trump’s $200 billion Iran funding request points to massive scale of war plans — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/19/qzqr-m19.html

[10] London meeting marks 40 years since the expulsion of the Workers Revolutionary Party — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/15/rogt-m15.html

Weekly Political Report — Week Ending 21 March 2026 Read More »

“මහා ඊශ්‍රායලය” න්‍යාය පත්‍රය හඹා යාම සඳහා නෙතන්යාහු ඉරාන යුද්ධය භාවිතා කරයි

Far Right, Fascism, Imperialism, Militarism, News, politics, politics & economics, War, War Crimes / March 21, 2026

ජීන් ෂෝල් විසිනි

මෙහි පළවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (WSWS) 2026 මාර්තු 18 වන දින ‘Netanyahu uses Iran war to pursue “Greater Israel” agenda’ යන හිසින් පළවූ ජීන් ෂෝල් විසින් ලියන ලද ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

අගමැති බෙන්ජමින් නෙතන්යාහුගේ අන්ත දක්ෂිණාංශික රජය, ලෙබනන්, පලස්තීන සහ ඉරාන යන සියලු ප්‍රතිරෝධයන් තලා දමමින්, මහා ඊශ්‍රායලයක් ස්ථාපිත කිරීම සඳහා ඉරානයට එරෙහි එක්සත් ජනපද-ඊශ්‍රායල යුද්ධය භාවිතා කරමින් සිටී.

ඉරානයට පහර දී දින කිහිපයක් ඇතුළත, ඊශ්‍රායල ආරක්ෂක හමුදා (IDF) හිස්බුල්ලා සංවිධානයට එරෙහිව යුද්ධ ප්‍රකාශ කළේය. මෙය, ඉරානයේ උත්තරීතර නායක අයතුල්ලා අලි කමේනි ඊශ්‍රායලය විසින් ඝාතනය කිරීමට ප්‍රතිචාර වශයෙන් එම කණ්ඩායම (හිස්බුල්ලා) සංකේතාත්මක රොකට් ප්‍රහාර මාලාවක් එල්ල කිරීමට කළකට පෙර (IDF) කෙටුම්පත් කරන ලද සැලැස්මක් සක්‍රීය කිරීමකි.

Image Not Found — 2026 මාර්තු 16 වන සඳුදා, ලෙබනනයේ බේරූට් හි දකුණු තදාසන්න ප්‍රදේශයක් වන ඩහියේ හි ඊශ්‍රායල ගුවන් ප්‍රහාරයකින් හානි වූ ගොඩනැගිලිවල සුන්බුන් වීදියක විසිරී ඇති ආකාරය . [AP ඡායාරූපය/බිලාල් හුසේන්]

ඊශ්‍රායලය හිස්බුල්ලා සංවිධානය සමඟ 2024 දී අති කළ සටන් විරාම ගිවිසුම 10,000 වතාවකට වඩා බිද දමා ඇති අතර, එමඟින් එය කිසිදු සාකච්ඡා විසඳුමක් ප්‍රතික්ෂේප කරන බව පෙන්නුම් කරයි. එහි අරමුණ හිස්බුල්ලා විනාශ කිරීම, ඉරානයේ බලපෑම ඉවත් කිරීම සහ ලෙබනනය යටත් කර ගැනීමයි.

1980 ගණන්වල ෂියා දුප්පතුන්ගේ මහජන ව්‍යාපාරයක් ලෙස හිස්බුල්ලා සංවිධානය මතු වූ අතර, එය ලෙබනනයේ සිවිල් යුද්ධයේ–එක්සත් ජනපද මැදිහත්වීම මගින් අවුලුවන ලද යුද්ධයේ–කෝව සහ 1982 සිට 2000 දක්වා ඊශ්‍රායලය දකුණේ කුරිරු අත්පත් කර ගැනීම හේතුවෙන් මතු විය. ඊශ්‍රායලයේ ලෙබනනයේ ආධිපත්‍යයට ඇති ප්‍රධාන බාධකය එයයි.

ඊශ්‍රායලයේ මහජන විකාශන ආයතනයක් වන KAN වාර්තා කරන්නේ, පූර්ණ පරිමාණයේ ගොඩබිම් ආක්‍රමණයක් අපේක්ෂාවෙන්, සංචිත හමුදා (reservists) බලමුලු ගැන්වීමේ සීමාව සංචිත භටයින් 450,000 දක්වා ඉහළ නැංවීමට රජය සලකා බලමින් සිටින බවයි. එය වත්මන් අවසර ලත් සීමාව මෙන් දෙගුණයකට ආසන්නය. ලෙබනනයට ගොඩබිම් හමුදා යවන අතරතුර, ලිටානි ගඟට දකුණින් ජීවත් වන සහ බේරූට්හි දකුණු තදාසන්න ප්‍රදේශවල පදිංචිකරුවන් සමූහ වශයෙන් ඉවත් කිරීමට IDF නියෝග කර ඇත.

මෙය 1996 වසරේ ක්‍රියාත්මක කරන ලද පරිමාණයෙන් අතිශයින් විනාශකාරී වූ ඔපරේෂන් ග්‍රේප්ස් රැත් (Operation Grapes of Wrath) මෙහෙයුමේ නැවත නිරූපණයකි. එම මෙහෙයුමෙන් සිවිල් වැසියන් මිලියන භාගයක් පමණ අවතැන් වූ අතර, කානාහි එක්සත් ජාතීන්ගේ ගොඩනැගිලි සංකීර්ණයකට එල්ල වූ ෂෙල් වෙඩි ප්‍රහාරයක් හේතුවෙන් 106 දෙනෙකු මිය ගියේය.

දකුණු ලෙබනනය, බේරූට් හි දකුණු සහ මධ්‍යම දිස්ත්‍රික්ක සහ බෙකා නිම්නය වෙත ඊශ්‍රායලය විසින් එල්ල කරන ලද වත්මන් බෝම්බ හෙලීම් හේතුවෙන් අසල්වැසි ප්‍රදේශ සහ යටිතල පහසුකම් සමතලා වී ඇත. අවම වශයෙන් ළමුන් 111 දෙනෙකු ඇතුළුව 912 කට වැඩි පිරිසක් මිය ගොස් ඇත; තුවාල ලබා ඇති පිරිස 2,200 ක් වන අතර ලෙබනනයේ ජනගහනයෙන් සියයට 17 ක්, එනම් මිලියනයකට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් ඔවුන්ගේ නිවාසවලින් පලවා හැර ඇත.

සිවිල් වැසියන් සහ සිවිල් යටිතල පහසුකම් හිතාමතා ඉලක්ක කිරීම යුද අපරාධයක් බවත්, ඊශ්‍රායලයේ පුළුල් අවතැන්වීමේ නියෝග ජාත්‍යන්තර නීතිය උල්ලංඝනය කළ හැකි බවත් එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කාර්යාලය අනතුරු අඟවා තිබේ.

පාසල්, නාගරික ගොඩනැගිලි සහ පොදු ශාලා තාවකාලික නවාතැන් බවට පත් කර ඇතත්, දහස් ගණනක් මෝටර් රථවල හෝ වීදිවල නිදා සිටිති. ලෙබනන් සමාජයේ වඩාත්ම සූරාකෑමට ලක් වූ ස්ථර වන්නේ සංක්‍රමණික ගෘහ සේවිකාවන්, ලේඛනගත නොකළ සරණාගතයින් සහ අප්‍රිකාවෙන් සහ ආසියාවෙන් පැමිණි කම්කරුවන් වේ. ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකු නවාතැන් වලින් ඉවතට හරවා යවා ඇති අතර, ඔවුන්ට ආධාර ලැබීම අහිමි කරනු ලැබ තිබේ. ලෝකයේ ඉහළම ඒක පුද්ගල සරණාගත ජනගහනයක් ඇති රට ලෙස දැනටමත් සත්කාරකත්වය දරන ලෙබනනය එහි අද්දරට තල්ලු වෙමින් පවතී: දළ වශයෙන් සිරියානුවන් මිලියන 1.3 ක් (නිල වශයෙන් ලියාපදිංචි කර ඇත්තේ 716,000 ක් පමණි), පලස්තීන සරණාගතයින් 200,000 කට වැඩි පිරිසක් සහ ඉතියෝපියාව, බංග්ලාදේශය, පිලිපීනය, කෙන්යාව සහ වෙනත් තැන්වල සිට සංක්‍රමණික සේවකයින් 160,000 ක් පමණ ඊට ඇතුළත්ය.

ලෙබනනයේ ජනාධිපති ජෝසප් අවුන් පවසා ඇත්තේ බේරූට් ඊශ්‍රායලය සමඟ සෘජු සාකච්ඡා සඳහා සූදානම් බවත් සාකච්ඡා සඳහා සටන් විරාමයක් ඉල්ලා සිටින බවත්ය. නමුත් ලෙබනන් රජය හිස්බුල්ලා සංවිධානයට නැවත සන්නද්ධ වීමට සහ නැවත ගොඩනැගීමට ඉඩ දී ඇති බව පවසමින් ඊශ්‍රායලය මෙය ප්‍රතික්ෂේප කළේය. හිස්බුල්ලා සංවිධානය නිරායුධ කරන තුරු අමතර ලෙබනන් භූමි ප්‍රදේශ අත්පත් කර ගන්නා බවත් ජාතික යටිතල පහසුකම් විනාශ කිරීම දිගටම කරගෙන යන බවත් ආරක්ෂක අමාත්‍ය ඊශ්‍රායල් කැට්ස් තර්ජනය කළේය. ජනතාව භීතියට පත් කිරීමෙන් ඔවුන් හිස්බුල්ලා සංවිධානයට එරෙහිව හැරෙනු ඇති බවත්, ලෙබනන් හමුදාවට ඊශ්‍රායලයේ නියෝජිතයා (proxy) ලෙස ක්‍රියා කිරීමට බල කෙරෙනු ඇති බවත් ගණනය කරමින් ලෙබනනයට “මිල ගෙවීමට” සිදුවන බව ඔහු ප්‍රකාශ කළේය.

එක්සත් ජනපදයේ සහාය ලබන අන්තර්කාලීන සිරියානු ජනාධිපති අහමඩ් අල්-ෂාරාගේ සැබෑ සහයෝගය මගින් ඊශ්‍රායලය ගෙනියන මෙම ව්‍යාපාරය තවදුරටත් ශක්තිමත් වේ. සටන්කරුවන් සහ ආයුධ සංචලනය සීමා කිරීම සඳහා ඔහුගේ හමුදා ලෙබනන් සහ ඉරාක දේශසීමා මත පාලනය දැඩි කර ඇති අතර, ලෙබනනය එහි නැගෙනහිර අභ්‍යන්තරයට සම්බන්ධ කළ කොරිඩෝව වසා දමා සිරියාවේ ආරක්ෂක උපකරණ ඊශ්‍රායලයේ යුද අරමුණු සමඟ පෙළගස්වා ඇත. හිස්බුල්ලා නිරායුධ කිරීමට සහාය වීම සඳහා නැගෙනහිර ලෙබනනයට හමුදා යෙදවීම සලකා බලන ලෙස එක්සත් ජනපදය සිරියාවෙන් ඉල්ලා තිබේ.

ඊශ්‍රායලය ගාසා තීරයේ සාගත ප්‍රතිපත්තිය නැවත ආරම්භ කරයි

ඉරානයට එරෙහි එක්සත් ජනපද-ඊශ්‍රායල ප්‍රහාරය ආරම්භ වූ විගසම ඊශ්‍රායලය විසින් ගාසා තීරය කුසගින්නෙන් පුරවා ලීම නැවත ආරම්භ කළ අතර එය සාගතය පිළිබඳ බිය නැවත ඇති කළේය. එය (ඊශ්‍රායලය) “ආරක්ෂක හේතූන් මත” සෑම හරස් මාර්ගයක්ම වසා දමා ආහාර, අත්‍යවශ්‍ය සැපයුම් සහ මානුෂීය සේවකයින්ගේ සේවය කපා දැමීය. මෙමගින්, ඔක්තෝබර් 10 වන දින එක්සත් ජනපද ජනාධිපති ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්ගේ වංචනික ෂර්ම් එල්-ෂෙයික් ගිවිසුම විධිමත් ලෙස වළලා දැමීය.

හරස් මාර්ග නැවත විවෘත කරන ලෙස එක්සත් ජාතීන්ගේ මහලේකම් ඇන්ටෝනියෝ ගුටරෙස් ඊශ්‍රායලයෙන් ඉල්ලා සිටීමෙන් පසුව, ඊශ්‍රායල බලධාරීහු අකමැත්තෙන් කෙරෙම් ෂාලොම් හි තනි ගේට්ටුවක් විවෘත කර සංකේතාත්මක ආධාර බිඳුවක් ගලා ඒමට ඉඩ සැලසීය. මාර්තු 8 වන දින වන විට ගාසා තීරයට ඇතුළු වූයේ ට්‍රක් රථ 83 ක් පමණි: ඉන් 50 ක් මානුෂීය සැපයුම් රැගත් අතර වාණිජ භාණ්ඩ රැගෙන ලොරි 33ක් පැමිණියේය. මාර්තු 10 වන දින, ට්‍රක් රථ 200ක්, එනම් ආධාර සහිත ට්‍රක් රථ 200 ක් සහ වෙළඳපොළ සඳහා ආහාර සහිත ට්‍රක් රථ 30 ක් පමණක් ඇතුළුවීමට අවසර දෙන ලදී. මෙම සොච්චම් ප්‍රමාණයන් පවා සිරකර දැමීමත් සමඟ ආහාර මිල ගණන් අහස උසට ඉහළ නැග ඇත. වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ලබා දීම සඳහා ඊජිප්තුවට යැවීම සම්පූර්ණයෙන්ම නතර වී ඇති අතර, එමගින් ළමුන් 4,000 ක් ඇතුළුව 18,000 ක ජනතාවක් සෞඛ්‍ය පිරිහීමට හෝ මරණයට පත් වීම සඳහා අතහැර දමා තිබේ.

ගාසා තීරයට එරෙහි ඊශ්‍රායල ගුවන් ප්‍රහාර අඛණ්ඩව සිදුවෙමින් පවතින අතර, ඉරානයට එරෙහි යුද්ධය මගින් නව මහා පරිමාණ ප්‍රහාරයක් යට ගහනු ඇතැයි යන බිය මතු කරයි. ගාසා නගරයේ අවතැන් වීමට බල කෙරුණු පවුල් සඳහා වූ කඳවුරුවලට යුද ගුවන් යානා බෝම්බ හෙලා තිබේ. ෂර්ම් එල්-ෂෙයික් ගිවිසුමෙන් පසු, ඊශ්‍රායලය ගාසා තීරයේ පලස්තීනුවන් 648 දෙනෙකු ඝාතනය කර ඇති අතර තවත් 1,728 දෙනෙකුට තුවාල සිදු කර තිබේ.

පසුගිය සතියේ යුරෝ-මෙඩ් මානව හිමිකම් නිරීක්ෂන සංවිධානය විසින් ඊශ්‍රායලය ගාසා තීරයේ අධ්‍යාපන පද්ධතිය ක්‍රමානුකූලව විනාශ කිරීම විස්තර කළේ “ජනගහනයේ අධ්‍යාපනය යථා තත්වයට පත් කිරීම වැළැක්වීම අරමුණු කරගත් හිතාමතාම සිදු කරන ප්‍රතිපත්ති” ලෙසයි. IDF විසින් පාසල් ගොඩනැගිලි 668 කට බෝම්බ හෙලා, රජයේ පාසල් 179 ක් විනාශ කර, තවත් 118 කට දැඩි ලෙස හානි සිදු කර ඇත. එය UNRWA (මැදපෙරදිග පලස්තීන සරණාගතයින් සඳහා එක්සත් ජාතීන්ගේ සහන සහ වැඩ ඒජන්සිය)පාසල් 100 කට පහර දී, විශ්ව විද්‍යාල ගොඩනැගිලි 63 ක් විනාශ කර, ඉතිරි උසස් අධ්‍යාපන ආයතන නටබුන් බවට පත් කර ඇත.

මාතෘ හා නවජ සෞඛ්‍ය සේවා බිඳ වැටී ඇති බව ඇම්නෙස්ටි ඉන්ටර්නැෂනල් වාර්තා කරයි. සියලුම සෞඛ්‍ය පහසුකම්වලින් සියයට හැටක් අක්‍රීය පවතී. දරු ප්‍රසූතියට අත්‍යවශ්‍ය ඖෂධ ඇතුළුව සියලුම ඖෂධ තොග වලින් අඩක් පමණ කිසිවක් ඇත්තේ නැත.

ඊශ්‍රායල් වටලෑම යුද්ධයේ අවියකි: එය, සාගින්න, රෝග සහ ජීවිතය පවත්වා ගැනීමට හැකියාව ඇති සෑම සමාජ ආයතනයක්ම විනාශ කිරීම මගින් ගාසා තීරයේ ජනගහනය බිඳ දැමීමට සැලසුම් කර ඇති ගණන් බලා කරන ලද මහා පරිමාණ අහිමි කිරීමේ ප්‍රතිපත්තියකි.

ඊශ්‍රායලය බටහිර ඉවුර සහ ගාසා තීරය වාර්ගිකව සුද්ධ කිරීමට සූදානම් වේ

පසුගිය මාසයේ දී, බටහිර ඉවුරේ සිවිල් පරිපාලනය සඳහා වගකීම දරන ෆැසිස්ට් මුදල් අමාත්‍ය බෙසලෙල් ස්මොට්‍රිච් ප්‍රකාශ කළේ, පලස්තීන ප්‍රශ්නයට ඔහුගේ “දිගුකාලීන විසඳුම” ජනවාර්ගික සුද්ධ කිරීම බවයි. ඊළඟ ඊශ්‍රායල රජය “ඔස්ලෝ ගිවිසුම් අවලංගු කර ඊශ්‍රායල ස්වෛරීභාවය බටහිර ඉවුරට ව්‍යාප්ත කළ යුතු” බවත්, බටහිර ඉවුරෙන් සහ ගාසා තීරයෙන් පලස්තීනුවන් “සංක්‍රමණය කිරීම දිරිමත් කිරීම සඳහා ප්‍රායෝගික පියවර” ගත යුතු බවත් ඔහු පැවසීය.

ඉරානයට එරෙහි යුද්ධය ආරම්භ වූ විගසම IDF විසින් අල්ලාගෙන සිටි බටහිර ඉවුර සම්පූර්ණයෙන්ම මිලිටරිමය වශයෙන් වසා දැමීය. එමගින්, ග්‍රාමීය පලස්තීන ප්‍රජාවන් ඔවුන්ගේ භූමියෙන් නෙරපා හැරීමට ඊශ්‍රායල ආක්‍රමණික පදිංචිකරුවන්ට (settlers) නිදහස ලබා දුන්නේය. එය (IDF) “පූර්වභංග ආරක්ෂක වළල්ලක් පැනවීය.” පලස්තීන භූමිය පුරා ඇති සියලුම මුරපොලවල් වසා දමන ලදී. නගර සහ ගම් අතර මාර්ග යකඩ ගේට්ටු සහ පස් ගොඩැලි වලින් අවහිර කරන ලද අතර, කලින් කිසිවක් නොතිබූ ස්ථානවල යකඩ ගේට්ටු සවි කරන ලදී. ගාසා යුද්ධයෙන් පසු හමුදාව වසා දැමූ ප්‍රදේශවල පලස්තීනුවන්ගේ තාවකාලික මාර්ග ඊශ්‍රයෙල් ආක්‍රමණික පදිංචිකරුවන් විසින් මුද්‍රා තබන ලදී. මෙය බටහිර ඉවුරේ විවිධ ප්‍රදේශ අතර සියලු සංචලනය වළක්වන අතර, මිනිසුන්ට රැකියාවට යාමට, වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ලබා ගැනීමට සහ සමහර අවස්ථාවල සාප්පුවකට යාමට අවකාශය අසුරයි.

2024 නොවැම්බර් මාසයේ සිට මාස 12ක් තුළ, වාඩිලාගෙන ඇති බටහිර ඉවුර පුරා පලස්තීනුවන් 36,000කට වැඩි පිරිසක් බලහත්කාරයෙන් අවතැන් කර ඇති බව එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් මහ කොමසාරිස්වරයා වාර්තා කර ඇත. නීති විරෝධී ඊශ්‍රායල ජනාවාස ව්‍යාප්තිය සහ භූමිය ඈඳා ගැනීමේ තල්ලුව වේගවත් වෙමින් පවතින බවට කාර්යාලය අනතුරු ඇඟවීය. එම කාලය තුළම ජීවිත හානි හෝ දේපළ හානි සිදු කරමින් ඊශ්‍රායල ආක්‍රමණික පදිංචිකරුවන්ගේ ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ සිදුවීම් 1,732ක් වාර්තා කර ඇත. මාර්තු මස ආරම්භයේ සිට අවම වශයෙන් පලස්තීන ජාතිකයින් පස් දෙනෙකු ඝාතනය කරමින් ආක්‍රමණික පදිංචිකරුවන් ග්‍රාමීය ප්‍රජාවන්ට එල්ල කරන ප්‍රහාර උත්සන්න කර ඇත. ඉරාන යුද්ධයේ පළමු දින හතර තුළ පමණක් විවිධ පලස්තීන ප්‍රජාවන් 37කට, ඊශ්‍රායල් ආක්‍රමණික පදිංචිකරුවන් විසින් සිදු කරන ලද ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ සිදුවීම් 50ක් පිළිබඳව රාජ්‍ය නොවන ඊශ්‍රායල මානව හිමිකම් සංවිධානයක් වන යෙෂ් ඩින් විසින් වාර්තා කර ඇත. මෙම ආක්‍රමණික පදිංචිකරුවන් සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ හමුදාවේ සහාය සහිතව ක්‍රියාත්මක වේ. දිවි ගලවා ගැනීම සඳහා සමහර පලස්තීනුවන්ට තම ඉඩම් සොච්චම් මුදලකට ආක්‍රමණික පදිංචිකරුවන්ට විකිණීමට බල කෙරෙමින් පවතී.

ගාසා යුද්ධය ආරම්භ වත්ම, ආණ්ඩුව පලස්තීනුවන් ඊශ්‍රායලයට ඇතුලු වීම තහනම් කළේය. 140,000 කට අධික පිරිසක් එහි ඉදිකිරීම් හා කෘෂිකර්මාන්තයේ සේවය කරමින් සිටි අතර, එමගින් ඔව්හු, බටහිර ඉවුරේ සාමාන්‍ය දෛනික වැටුප මෙන් දෙගුණයකටත් වඩා උපයා ගත්හ. මෙය 2025 අවසානය වන විට විරැකියා අනුපාතය සියයට 40 දක්වා ඉහළ නැංවීය. මෙම භයානක තත්වය තවත් උග්‍ර කරන්නේ පලස්තීන අධිකාරිය වෙනුවෙන් එකතු කරන ලද බදු ආදායම ඊශ්‍රායලය විසින් රඳවා තබා ගැනීමයි. එහි කාර්ය මණ්ඩලය කෙටි පැය ගණනකට යෙදවීමෙන් සහ වැටුප් ගෙවීම් ප්‍රමාද කිරීමෙන් පසු, එය දැන් බිඳවැටීමට මුහුණ දී සිටී.

“මහා ඊශ්‍රායලය” න්‍යාය පත්‍රය හඹා යාම සඳහා නෙතන්යාහු ඉරාන යුද්ධය භාවිතා කරයි Read More »

ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ සමූලඝාතක යුද්ධය මැද ඉරානය සිදු කරන ආත්මාරක්ෂක ප්‍රහාර එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය හෙළා දකී

class struggles, Fascism, Imperialism, Militarism, Oligarchy, Perspective, politics, politics & economics, War, War Crimes, World Economy, World War / March 19, 2026

ජෝර්දාන් ෂිල්ටන් විසිනි.

මෙහි පළවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (WSWS) 2026 මාර්තු 12 වන දින ‘United Nations condemns Iran’s self-defence strikes amid American imperialism’s war of extermination’ යන හිසින් පළවූ ජෝර්දාන් ෂිල්ටන් විසින් ලියන ලද ඉදිරිදර්ශන ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

පසුගිය බදාදා දින, එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක කවුන්සිලය (UNSC) විසින් 2817 (2026) යෝජනාව සම්මත කිරීමත් සමඟ ඉරානයට එරෙහි එක්සත් ජනපද-ඊශ්‍රායල යුද්ධය ස්ඵල ලෙස අනුමත කරන ලදී. මෙහිදී, මෙම යෝජනාව ගල්ෆ් රාජ්‍යයන්ට එරෙහිව ඉරානය එල්ල කළ පළිගැනීමේ ප්‍රහාර “දැඩි ලෙස හෙළා දකින” අතර, ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදය සහ එහි ඊශ්‍රායල සහචරයා විසින් මිලියන 90 ක ජනතාවක් වෙසෙන රටට (ඉරානයට) සති දෙකකට ආසන්න කාලයක් බෝම්බ හෙලීම ගැන කිසිවක් නොකියයි.

යෝජනාවේ කඩතුරාව නම්, බහරේනය, කුවේට්, ඕමානය, කටාර්, සෞදි අරාබිය, එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය සහ ජෝර්දානය යන රටවල් හතට එරෙහිව පළිගැනීමේ ප්‍රහාර දියත් කළ බවයි. නමුත් මෙම රටවල් හතම–බහරේනයේ පස්වන බලඇණියේ මූලස්ථානයේ සිට කටාර්හි අල් උඩෙයිඩ් ගුවන් කඳවුර සිට එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ අල් ධෆ්රා දක්වා–එක්සත් ජනපද හමුදා ඉරානයට එරෙහිව යුද්ධය දියත් කිරීම සඳහා ක්‍රියාකාරීව භාවිතා කරනු ලබන සත්කාරක හමුදා කඳවුරු සඳහා පහසුකම් සපයයි. මෙම රාජ්‍යයන් මධ්‍යස්ථ නරඹන්නන් නොවේ. ඔවුන් ඇත්ත වශයෙන්ම සටන් වැදි රාජ්‍යයන්ය. ඔවුන්ගේ භූමි ප්‍රදේශවලට ඉරාන ප්‍රහාර එල්ල කර ඇත්තේ ආත්මාරක්ෂාව සඳහා වන අතර සිවිල් වැසියන් 11 ක් පමණ මරණයට පත්ව ඇත. එක්සත් ජනපදය සහ ඊශ්‍රායලය විසින් ඉරානයේ පමණක් පුද්ගලයින් 1,300 කට වැඩි පිරිසක් මරා දමා ඇත.

ෆැසිස්ට්වාදී ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් එක්සත් ජනපදය පෙබරවාරි 28 වන දින ඓතිහාසිකව පීඩිත රටක් වන ඉරානයට එරෙහිව ප්‍රකෝප නොකෙරුණු ආක්‍රමණශීලී යුද්ධයක් දියත් කළ බව යෝජනාවේ සඳහන් නොවීය. තම සියොන්වාදී සගයාගේ බලගතු සහාය ඇතිව, වොෂින්ටනය පැය කිහිපයක් ඇතුළත උත්තරීතර නායක අයතුල්ලා කමේනි සහ පැහැදිලිවම ස්වෛරී රාජ්‍යයක ප්‍රමුඛ දේශපාලන හා හමුදා නිලධාරීන් දුසිම් ගනනක් ඉලක්ක කර ගනිමින් ඝාතන සිදු කළේය.

කාපට් බෝම්බ ප්‍රහාරවල සති දෙකකටත් අඩු කාලයක් තුළ, ඇමරිකානු සහ ඊශ්‍රායල මිසයිල මගින් ඉරාන සිවිල් වැසියන් දහස් ගණනක් ඝාතනය කරනු ලැබ ඇත. ඉන් එක් ප්‍රහාරයකින් ගැහැණු ළමයින් 160 කට වැඩි පිරිසක් ඝාතනය විය. මෙම යුද අපරාධකරුවන් විසින් රෝහල් සහ පාසල් දුසිම් ගණනකට පහර දී, බලශක්ති සැපයුම් කඩාකප්පල් කිරීමට සහ තෙල් පිරිපහදු විනාශ කිරීමෙන් පරිසරය විෂ කිරීමට උත්සාහ කර ඇත. මින් ඉරානයේ සහ ලෙබනනයේ මිලියන සංඛ්‍යාත ජනතාවට තම නිවෙස්වලින් පලා යාමට බල කර ඇත. එහිදී සියොන්වාදී තන්ත්‍රය ගුවන් හා භූමි මෙහෙයුම් ද සිදු කරනු ලැබ ඇත. මේ කිසිවක් එතරම් දුරට සඳහනක් කළ යුතු එවා ලෙස ගණන් ගෙන නැත.

යෝජනාව එයට විපක්ෂව ඡන්ද 0ක් ද, පක්ෂව ඡන්ද 13ක් ද ලැබිමෙන් සම්මත විය. එක්සත් ජාතීන්ගේ නියෝජිතයෝ ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ යුද අරමුණු සරලව පිටපත් කර ඇති ආකාරයක් දක්වන යෝජනාව සම්මත කිරීම නිවේදනය කරන මාධ්‍ය නිවේදනයේ මෙසේ සඳහන් විය: “එය නේවාසික ප්‍රදේශ සහ සිවිල් වස්තූන්ට එරෙහිව ඉරානයේ ප්‍රහාර විශේෂයෙන් හෙළා දකින අතර ඒවා වහාම නතර කරන ලෙස ඉල්ලා සිටී–එසේම ටෙහෙරානය සමුද්‍ර වෙළඳාමට ඇඟිලි ගැසීම අරමුණු කරගත් එහි තර්ජන, ප්‍රකෝප කිරීම් සහ කලාපය පුරා ප්‍රොක්සි කණ්‌ඩායම්වලට දෙන සහාය ද නතර කරන ලෙස ඉල්ලා සිටී.”

මෙම සාහසික ලේඛනයට පක්ෂව ඡන්දය දුන් රටවල් අතරට ස්ථිර සාමාජිකයන් වන බ්‍රිතාන්‍යය, ප්‍රංශය සහ එක්සත් ජනපදය මෙන්ම ස්ථිර නොවන සාමාජිකයන් වන බහරේන්, කොංගෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජය, ඩෙන්මාර්කය, ග්‍රීසිය, ලැට්වියාව, ලයිබීරියාව, පකිස්ථානය, පැනමාව සහ සෝමාලියාව ඇතුළත් විය.

විශේෂයෙන් වැදගත් වන්නේ එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක මණ්ඩලයේ ස්ථිර සාමාජිකයන් වන සහ එම නිසා යෝජනාවට නිෂේධ බලය යෙදිය හැකි ස්ථානයක සිටින රුසියාව සහ චීනය, ඡන්දය දීමෙන් වැළකී සිටීමින්, එය සම්මත කිරීමට ඉඩ දීමයි. එසේ කිරීමෙන්, ඔවුහු ඉරානයට එරෙහි සමූලඝාතන යුද්ධය සඳහා ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයට දේශපාලනික සහාය ලබා දුන්හ. කාලකණ්නි ලෙස මුහුණ බේරා ගැනීමේ කටයුත්තක් ලෙස, රුසියාව දෙවන යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කළ අතර එය කිසි විටෙකත් සම්මත නොවන බව ඔවුන් දැන සිටියේය. එම යෝජනාව යුද්ධය අවසන් කර රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික විසඳුමක් ඉල්ලා සිටියේය. ස්ථීර සාමාජිකයින් 15 දෙනාගෙන් හතර දෙනෙකු පමණක් එයට සහාය දැක්වීය.

මෙම ශෝචනීය ක්‍රියාකාරිත්වය ගලා එන්නේ මෙම ධනේශ්වර පාලන තන්ත්‍ර දෙකෙහි සමාජ ස්වභාවය සහ අවශ්‍යතා මගිනි. නේටෝව ක්‍රමානුකූලව රට වටලෑම සහ යුක්රේනයේ රුසියාවට එරෙහිව එක්සත් ජනපද-නේටෝ යුධ ප්‍රකෝප කිරීම නොතකා, රුසියානු ජනාධිපති ව්ලැඩිමීර් පුටින් තවමත් විශ්වාස කරන්නේ, රුසියානු කතිපයාධිකාරයට තමන්ගේම කම්කරු පන්තිය සූරාකෑමට සහ බලපෑම් ක්ෂේත්‍රයක් පාලනය කිරීමට ඇති “අයිතිය” පිළිගන්නා වොෂින්ටනය සමඟ සම්මුතියක් ඇති කර ගත හැකි බවයි.

ඉරානය විනාශ කිරීමට සහ එහි සම්පත් කොල්ලකෑමට වොෂින්ටනයට සහාය දීමෙන්, අධිරාජ්‍යවාදය සමඟ “සාමකාමී සහජීවනය” යන පැරණි ස්ටැලින්වාදී මන්ත්‍රය මත ක්‍රියාත්මක වන ක්‍රෙම්ලිනය, යුක්රේනය සහ එක්සත් ජනපද ආයෝජන පිළිබඳව ට්‍රම්ප් සමඟ සම්මුතියකට එළැඹීමට හැකි වේ යැයි බලාපොරොත්තු වේ.

ෂී ජින්පින්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් චීන රජය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ආසන්නතම කාලය තුළ ප්‍රධාන සලකා බැලීමක් වන්නේ මෙම මස අවසානයේ ට්‍රම්ප් බීජිං වෙත පැමිණීමට නියමිත සංචාරයයි. චීන ධනවාදය ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය සමඟ ආර්ථික පිළිවෙළකට එළඹීමේ අපේක්ෂාව පවත්වා ගැනීම සඳහා, මෙම ස්ටැලින්වාදී තන්ත්‍රය විසින් එහි ප්‍රකට සගයා වන ඉරානයේ වියදමින් යුද අපරාධකරු ට්‍රම්ප්ට රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ජයග්‍රහණයක් ලබා දීමට බොහෝ සෙයින් කැමැත්තෙන් සිටී.

නමුත් බීජිං සහ මොස්කව්හි පාලක කල්ලි විසින් බෙදා ගන්නා මෙම මනඃකල්පිතයන් ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ අත්‍යවශ්‍යතාවයන් සමඟ නොගැලපේ. ප්‍රධාන බලවතුන් අතර ලෝකය සහ එහි සම්පත් වල නව බෙදීමක් හොඳින් සිදුවෙමින් පවතී. එහෙයින්, එක්සත් ජනපදය එහි ආධිපත්‍යවාදී තත්වයට කිසිදු අභියෝගයක් සාමකාමීව පිළිගැනීමට සූදානම් නැත. ඊට පටහැනිව, වොෂින්ටනය බීජිං සහ මොස්කව් වෙත පණිවිඩයක් යවමින් සැලකර සිටින්නේ ඔවුන් ඊළඟට පහර කෑමේ ලැයිස්තුවේ සිටින බවයි.

දශක තුනකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ, ලේ වැකි ආක්‍රමණශීලී යුද්ධ මාලාවක් තුළ එහි තවමත් අතිමහත් මිලිටරි ආධිපත්‍යය යෙදවීමෙන් එහි වේගවත් වන ආර්ථික පරිහානියට වන්දි ගැනීමට වොෂින්ටනය උත්සාහ කර ඇත. මෙම වැඩ පිළිවෙළ දිගටම කරගෙන යමින්, ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ ඉරාන යුද්ධය ප්‍රථමයෙන්ම අරමුණු කරන්නේ ආසියාව සහ යුරෝපය අතර වෙළඳ මාර්ග සඳහා උපායමාර්ගිකව පිහිටා ඇති ප්‍රධාන බලශක්ති අපනයන කලාපයක් වන මැද පෙරදිග පුරා එක්සත් ජනපද ආධිපත්‍යයට ඇති ප්‍රධාන කලාපීය බාධකය ඉවත් කිරීමයි.

කෙසේ වෙතත්, යුද්ධයේ වඩාත් මූලික ඉලක්කය වන්නේ රුසියාව සහ චීනය තවදුරටත් උපායමාර්ගිකව සහ ආර්ථික වශයෙන් හුදකලා කිරීමයි. විශේෂයෙන් චීනය ලාභ ඉරාන තෙල් ආනයන මත සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයකට රඳා පවතී. වොෂින්ටනය වෙනිසියුලානු ජනාධිපති නිකොලස් මධුරෝ පැහැරගෙන ගොස් කැරකස්හි කීකරු රූකඩ ආණ්ඩුවක් ස්ථාපිත කිරීමෙන් මාස දෙකකටත් අඩු කාලයකට පසුව යුද්ධය ආරම්භ විය. එය ( වෙනිසියුලාව) 2026 ජනවාරි දක්වා චීනයට තවත් ප්‍රධාන තෙල් අපනයනකරුවෙකු වූ අතර දැන් ඇමරිකානු බලශක්ති සමාගම්වල බලකොටුවක් බවට පත්වෙමින් තිබේ.

දෙවන ලෝක යුද්ධයේ භීෂණයෙන් පසු ජාත්‍යන්තර නීතිය සහ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකභාවය මගින් පනවා ඇති ඉතිරි සීමා කිරීම් අද සියලුම අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන් පසෙකට දමා ඇත. ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය වසර දෙකකට පෙර පැහැදිලි කළ පරිදි, “ශිෂ්ටාචාරය ම්ලේච්ඡත්වයෙන් වෙන් කරන සියලුම ‘රතු රේඛා’ මකා දමමින් සිටී”. බදාදා ඡන්දයෙන් දැන් 2817 යෝජනාවට සම අනුග්‍රහය දැක්වීම හරහා ආණ්ඩු 140 කට අධික සංඛ්‍යාවක අනුමැතිය මෙම ඉරානයට එරෙහි සමූලඝාතන යුද්ධයට ලැබී ඇත. එයට පෙරාතුව, ගාසා තීරයේ පලස්තීනුවන්ට එරෙහි අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ සහාය ඇතිව සිදු කරන ලද ජන සංහාරය සිදු විය. මෙම සංහාරයට උතුරු ඇමරිකාවේ සහ යුරෝපයේ අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන්ගේ සහාය ලැබුණු අතර, ඔවුහු සියොන්වාදී ඝාතකයන්ට ආයුධ සැපයුවා පමණක් නොව, රට තුළ ජන සංහාරයට එරෙහි සියලු ආකාරයේ විරුද්ධත්වයන් ක්‍රමානුකූලව මර්දනය කළහ.

ලෝකයේ බලවත්ම අධිරාජ්‍යවාදී රාජ්‍යයේ ප්‍රධානියා වන ට්‍රම්ප්, අධිරාජ්‍යවාදී ම්ලේච්ඡත්වයට වඩාත්ම විකාර සහගත සහ පිළිකුල් සහගත ප්‍රකාශනයක් ලබා දෙයි. විදේශයන්හි ඔහුගේ ආක්‍රමණශීලී යුද්ධ රට තුළ ෆැසිස්ට් ආඥාදායකත්වයක් ස්ථාපිත කිරීමේ ඔහුගේ මෙහෙයුම සමඟ අත්වැල් බැඳගනී.

නමුත් පාලක පන්තියේ ගමන් දිශාව සෑම තැනකම එක හා සමානයි. මේ සතියේ යුරෝපීය කොමිසමේ සභාපති උර්සුලා වොන් ඩර් ලේන් සිය කතාවකදී ප්‍රකාශ කළේ, “යුරෝපයට තවදුරටත් පැරණි ලෝක පිළිවෙළට, ගෙවී ගිය සහ යළි නොඑන ලෝකයකට භාරකරුවෙකු විය නොහැක”. ප්‍රංශ ජනාධිපති එමානුවෙල් මැක්‍රොන් තම රටේ න්‍යෂ්ටික අවි ගබඩාව පුළුල් කරමින් මහාද්වීපය පුරා අවි ස්ථානගත කිරීමට පොරොන්දු වෙමින් සිටී. ජර්මනියේ පාලක ප්‍රභූව එහි මිලිටරිය සඳහා යුරෝ ට්‍රිලියන 1 ක් වියදම් කරමින් ලෝක බලය සඳහා තවත් අල්ලා ගැනීමක් සූදානම් කරමින් සිටී. මෙම යුද අයවැයවල සම්පූර්ණ බර කම්කරු පන්තිය මත පැටවීම සඳහා, මහාද්වීපය පුරා පාලක ප්‍රභූන් අන්ත දක්ෂිණාංශික පක්ෂවලට බලය ලබා ගැනීමට මග පාදමින් සිටී.

තරඟකාරී ජාතික රාජ්‍යයන් අතර සබඳතා නැවත සමතුලිත කිරීමෙන් දක්ෂ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකභාවය සහ “බහුධ්‍රැව” ධනේශ්වර සංවර්ධනයක් මගින් අධිරාජ්‍යවාදී ලෝක යුද්ධය වළක්වා ගත හැකි බවට වන මොස්කව් සහ බීජිංහි රජයේ නිලධාරීන්ගේ විශ්වාසය මායාවකි.

වසර 30 කට පෙර, ප්‍රමුඛ ස්ටැලින්වාදී නිලධරයෝ, සෝවියට් සංගමය විසුරුවා හැර ධනවාදය නැවත ස්ථාපිත කළහොත්, අධිරාජ්‍යවාදීන් තමන්ව මහා බලවතුන්ගේ කවයට සහ ලෝක ධනවාදී වෙළඳපොළට සාදරයෙන් පිළිගනු ලබන බවට තමන්ටම ඒත්තු ගන්වා ගත්හ.එදා මෙන්ම අදත්, ධනේශ්වර සංවර්ධනය සඳහා වූ ඔවුන්ගේ ජාතික යෝජනා ක්‍රම, ගෝලීයකරණය වූ ආර්ථිකය සහ ලෝකය ජාතික රාජ්‍යයන් ලෙස බෙදී තිබීමේ ලෝක ධනවාදයේ වෛෂයික ප්‍රතිවිරෝධතාව සමඟ ගැටේ. මහා බලවතුන් තුන්වන ලෝක යුද්ධයකට තල්ලු කරන ප්‍රතිවිරෝධතාවය මෙයයි.

ලියොන් ට්‍රොට්ස්කි 1930 ගණන්වල ධනේශ්වර බිඳවැටීමේ පෙර කාල පරිච්ඡේදයකදී මෙම ආස්ථානයන් පිළිබඳව ආමන්ත්‍රණය කළේය. අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන් දෙවන ලෝක යුද්ධය කරා වේගයෙන් දිව යත්ම, සෝවියට් සංගමයේ ස්ටැලින්වාදී නිලධරය ලෝක සමාජවාදී විප්ලවයේ වැඩසටහනේ ඉතිරිව තිබූ සියලු ආකාරයේ අවශේෂයන් බිඳ දමා, කොමින්ටර්න්ය ( 3න් වන ජාත්‍යන්තරය) ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තියේ ප්‍රධාන කඩාකප්පල් කරන්නා සහ පාවා දෙන්නා බවට පත් කළේය. නිලධරයේ වරප්‍රසාදිත ස්ථානය ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා ජාතීන්ගේ සංගමය හරහා අධිරාජ්‍යවාදීන් සමඟ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා ගොඩනඟා ගැනීම කෙරෙහි සෝවියට් සංගමයේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය යොමු කළේය.

ට්‍රොට්ස්කි 1936 දී අධිරාජ්‍යවාදී රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකභාවය පිළිබඳ ප්‍රබන්ධය කටුක විවේචනයට ලක් කරමින් මෙසේ ලිවීය: “පවතින තත්ත්වය ආරක්ෂා කිරීමේදී ලීගය ‘සාමයේ’ සංවිධානයක් නොව, මානව වර්ගයාගේ අතිමහත් බහුතරය කෙරෙහි අධිරාජ්‍යවාදී සුළුතරයේ ප්‍රචණ්ඩත්වයේ සංවිධානයකි. මෙම ‘පිළිවෙළ, පවත්වා ගත හැක්කේ, අද යටත් විජිතවල සහ හෙට මහා බලවතුන් අතර, අඛණ්ඩ කුඩා හා විශාල යුද්ධවල ආධාරයෙන් පමණි .”

අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධය නැවැත්වීමට ඇති එකම පදනම ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තිය විප්ලවවාදී සමාජවාදී වැඩපිළිවෙලක් මත බලමුලු ගැන්වීමයි. ඉරානයට එරෙහි යුද්ධය නැවැත්වීම පිළිබඳ ඉරිදා ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ ජාත්‍යන්තර ඔන්ලයින් රැස්වීමේදී (webinar) ඩේවිඩ් නෝර්ත් අවධාරණය කළ පරිදි, සමාජවාදීන් “යුද සිතියම අනුගමනය නොකළ යුතුය, නමුත් පන්ති අරගලයේ සිතියම අනුගමනය කළ යුතුය.”

මෙම දිශානතියේ හදිසිභාවය UNSC ඡන්දයෙන් පැහැදිලි වේ. ඉරාන ජනතාව ඝාතනය කිරීම සහ කලාපය පුරා තවත් මිලියන ගණනකගේ ජීවිත අවදානමට ලක් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ලෝකයේ කිසිදු රජයක් අතර ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් විරෝධයක් නොමැත. නමුත්, ලොව පුරා කම්කරුවන් අතර මෙම යුද්ධයට වන විරෝධය දැනටමත් ශක්තිමත් වන අතර යුද්ධයේ ආර්ථික ප්‍රතිවිපාක ඉදිරියේ දී ක්‍රියාත්මක වන විට එය තවත් උත්සන්න වනු ඇත. හතරවන ජාත්‍යන්තරයේ ජාත්‍යන්තර කමිටුව සහ එහි සමාජවාදී සමානතා පක්ෂ ඉදිරියේ ඇති කර්තව්‍යය වන්නේ අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධයේ මූල හේතුව වන ධනවාදය පෙරලා දැමීම සඳහා මෙම වර්ධනය වන ව්‍යාපාරය සමාජවාදී වැඩපිළිවෙලකින් සන්නද්ධ කිරීමයි.

ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ සමූලඝාතක යුද්ධය මැද ඉරානය සිදු කරන ආත්මාරක්ෂක ප්‍රහාර එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය හෙළා දකී Read More »

Weekly Political Report — Week Ending 14 March 2026

class struggles, Democratic Rights, economics, english, Fascism, Imperialism, Living Conditions, Militarism, News, politics, politics & economics, Trade Unions, War, War Crimes, Weekly Political Report, World Economy, World War / March 16, 2026

This political report for the week of March 8-14, 2026, is compiled based on coverage from the World Socialist Web Site (WSWS).

I. Imperialism and War: The US-Israeli Assault on Iran Enters Its Third Week

The dominant political fact of the week was the accelerating and catastrophic escalation of the illegal US-Israeli war against Iran, now in its second and third week. The situation compels the sharpest analysis: this is not a limited military operation but the most dangerous eruption of imperialist aggression since the Second World War.

The week opened with Pentagon statements and press reports confirming that the Trump administration is actively preparing a ground invasion of Iran. US Treasury Secretary Scott Bessent announced on 13 March that the Navy would begin escorting commercial vessels through the Strait of Hormuz — a waterway just 21 miles wide at its narrowest point, within direct range of Iranian anti-ship missiles — placing American forces on the threshold of open naval combat.[1] Secretary of War Pete Hegseth, in language stripped of all diplomatic pretence, declared the Strait “will not be allowed to remain contested.” By 14 March, the WSWS confirmed preparations for what it characterised as a potential Gallipoli-scale ground campaign that would engulf the entire region and carry a real risk of nuclear escalation.[2]

The human toll already documented is staggering. A Pentagon investigation, corroborated by open-source analysis and reported by the WSWS on 12 March, confirmed that a US Tomahawk missile struck the Shajarah Tayyebeh girls’ elementary school in Minab on 28 February during the opening strike package, killing at least 150–175 schoolgirls aged 7 to 12.[3] Trump responded not with accountability but with a brazen lie, telling reporters the school was destroyed by Iran. By 11 March, the total death toll had surpassed 1,255, with over 12,000 wounded and nearly 20,000 civilian structures damaged, including 77 healthcare centres and 69 schools. Iran remains under near-total internet blackout. Israel simultaneously launched a renewed ground incursion into Lebanon, ordered the evacuation of over 100 villages and the entire Dahiyeh district of Beirut, and has killed more than 600 people and displaced 800,000. Gaza’s total siege was intensified on 1 March with the closure of all border crossings.[4]

Iran closed the Strait of Hormuz within days of the war’s outbreak on 28 February. Shipping traffic has plummeted more than 90 percent. Zero LNG tankers passed through in the week under review. The four largest container shipping lines in the world — Maersk, MSC, Hapag-Lloyd and CMA CGM — have suspended all operations. Oil surged above $120 a barrel, and the International Energy Agency described it as the largest supply disruption in the history of the global oil market.[5] Global financial markets experienced wild swings throughout the week, with oil shocks cascading into bond markets and risk-asset volatility threatening systemic instability.

European imperialism joined the coalition. On 12 March, the WSWS documented how France, Germany, Spain, the Netherlands, Italy and Greece moved to deploy warships toward the Middle East, with Macron announcing the Charles de Gaulle carrier would ultimately participate in “restoring freedom of navigation” through the Strait — in all but name, a declaration of war against Iran by the European powers.[6] On 12 March, German Foreign Minister Wadephul visited Israel, publicly endorsing US-Israeli war aims. The UN Security Council, on 13 March, passed Resolution 2817 condemning Iran’s retaliatory strikes while entirely failing to condemn the US-Israeli bombardment; Russia and China abstained, allowing the resolution to pass, exposing the imperialist character of all these multilateral institutions.

The WSWS ICFI emergency webinar on 10 March convened thousands internationally to outline a socialist anti-war strategy. The SEP and IYSSE held an urgent public meeting in Colombo on 17 March to explain the geo-strategic roots of the assault and to build the foundations of an independent international working-class anti-war movement.[7] Workers and students across Sri Lanka were interviewed by SEP and IYSSE campaigners, showing deep opposition to the war and Sri Lanka’s own exposure as a conduit for US imperialism, documented by a leaked US State Department cable revealing that Colombo acted at US and Israeli insistence to detain Iranian sailors and restrict their return.[8]

II. Working-Class Opposition to the War and Bureaucratic Containment

The breadth of working-class opposition to the war was documented in a series of significant WSWS reports. London postal workers at Mount Pleasant Mail Centre and bus drivers at West London garages spoke candidly with SEP campaigners. Workers made the direct connection between imperialist war and capitalist exploitation: “We’re fighting this war for the banks,” said one bus driver; “They treat Iran as a petrol pump,” said another.[9] Workers identified the need for a general strike but raised the central obstacle: union bureaucracies and the threat of scabbing.

Thousands marched in central London on 8 March, but the WSWS exposed how the Palestine Coalition — Stop the War, the PSC, CND — directed this mass anti-war energy into futile appeals to Prime Minister Keir Starmer and parliamentary pressure, reproducing the same political dead end that allowed the Gaza genocide to proceed and now facilitates Britain’s participation in the Iran assault.[10] Workers’ testimony at the demonstration expressed far sharper sentiments — “it’s always money and power” — than the platform politics of reformist organisers.

The same crisis of leadership was exposed in the response of British trade union bureaucracies. Eighteen union general secretaries issued a joint statement condemning the war but called only for diplomacy and appeals to government, making no call for workplace action, no strike, no industrial disruption. The TUC similarly confined itself to platitudes. The WSWS identified this as a classical function of the union apparatus: containing and defusing opposition while channelling mass sentiment back toward the very institutions that enable war.

The UK Labour government of Keir Starmer moved simultaneously to ban the Al-Quds Day march in London — an authoritarian measure against mass anti-war protest — and to slash asylum rights and expand anti-migrant enforcement, fusing war policy with internal repression and xenophobia to discipline the working class.

The Jacobin magazine was criticised by the WSWS for publishing commentary that soft-pedalled opposition to the war and subordinated anti-war rhetoric to accommodation with US imperialist strategy — a clear example of the pseudo-left’s function in disarming the working class politically. Similarly, New Zealand pseudo-left forces organised a meeting titled “No War With Iran” that provided platforms to Labour, the Greens and union officials — figures who have actively supported NZ’s integration into US military alliances.[11]

In the United States, Detroit autoworkers interviewed by the WSWS gave expression to a deepening politicisation: workers compared Trump and Hegseth to Nazis and linked rising fuel prices and job insecurity directly to imperialist war. “The working class has to stop the war,” one worker stated, adding that if the Italians could hold a general strike, Americans could too.[12] The bipartisan character of imperialism was starkly confirmed: 21 House Democrats provided the decisive margin to pass a $1.2 trillion spending bill funding the military through September 2026, and leading Senate Democrats expressed the private conviction that Iran “ultimately needed to be dealt with militarily.” The US media simultaneously normalised strikes, massacres and war crimes.

III. Austerity, Corporate Offensive and Class Struggle

The week provided stark evidence that the capitalist offensive against the working class intensifies in direct proportion to the escalation of war.

Volkswagen Group CEO Oliver Blume announced a further intensification of the company’s jobs massacre: 50,000 positions to be eliminated in Germany alone, broken down as 35,000 at the core VW brand, 7,500 at Audi, 1,900 at Porsche and 1,600 at the software subsidiary Cariad. The IG Metall works council chair Daniela Cavallo immediately signalled her support, even floating armaments production as a future for threatened plants.[13] The WSWS draws the necessary conclusion: this is a class offensive in which the trade union apparatus functions not as a defender of workers but as a co-manager of capitalist restructuring, with IG Metall representatives personally enriched for their services as supervisory board members.

In the US healthcare sector, the six-month strike by 750 nurses and case workers at Henry Ford Genesys Hospital in Grand Blanc, Michigan, continued under intense management strikebreaking and pressure from the Teamsters bureaucracy to settle on employer terms. Simultaneously, approximately 10,000 Corewell Health nurses across Michigan voted on strike authorisation over essentially identical issues of unsafe staffing, wages and patient safety — a potential combined struggle of nearly 11,000 healthcare workers that the Teamsters apparatus has deliberately prevented from forming.[14]

BP Whiting refinery workers overwhelmingly rejected a six-year concessionary contract that would have cut wages by $8–10 per hour, eliminated roughly 100 jobs, expanded contractor use and permitted AI implementation without protections. The International Workers Alliance of Rank-and-File Committees called for national coordination to defeat the employer’s attempt to use Whiting as a pattern for the industry.[15] Colorado meatpacking workers announced a coordinated strike — the largest in the sector in 40 years — over pay, safety and contracts, demonstrating significant industrial leverage in critical supply chains.

At the University of California system, 40,000 academic workers had voted 93.3 percent for strike authorisation but were kept on the job by UAW Local 4811 officials even after contracts expired on 1 March. Around 600 picketers at Berkeley and 300 at UCLA held “last chance” pickets to no avail — the UAW bureaucracy prioritised institutional accommodation over enforcing the democratic mandate of its members. In San Diego, deep education budget shortfalls produced hundreds of classified layoffs; union leaders, having previously authorised strikes, called them off and enabled the cuts to proceed. The UK Labour government’s SEND “reform” — gutting support for children with special educational needs — was exposed as a classical austerity attack dressed in the language of “efficiency.”

Tesla’s Grünheide plant in Berlin saw IG Metall-backed works council candidates defeated in elections, signalling real erosion of bureaucratic control and a potential opening for genuine rank-and-file organisation.

IV. Authoritarian Consolidation and Democratic Rights

The authoritarian dimensions of the ruling class’s response to social crisis deepened across multiple fronts during the week.

The Trump administration nominated far-right Senator Markwayne Mullin to lead the Department of Homeland Security, a move that won tacit bipartisan accommodation including from sections of the Teamsters leadership — a demonstration of how the union apparatus colludes in the expansion of the repressive state. Trump also moved to push federal voter suppression and anti-transgender legislation, using “culture war” pretexts to divide and weaken the working class.

ICE arrested dozens of Amazon Flex couriers — predominantly immigrant gig workers — in southeast Michigan, using enforcement actions to discipline a precarious and fragmented workforce. Letters from detained children at a Texas immigration facility described nine months of abuse and conditions amounting to torture. Canada’s Liberal government maintained the Safe Third Country Agreement with the US, forcing asylum seekers back into a country conducting mass deportations.

The Academy Awards, the BAFTA and Brit Award ceremonies all became sites of cultural censorship: broadcasters cut or bleeped artists’ anti-genocide statements, reflecting coordinated ruling-class pressure to enforce ideological conformity on imperialist war. The Toronto Film Critics Association faced internal collapse over the same censorship of pro-Palestinian speech. In Kazakhstan, authorities demolished a building historically associated with Leon Trotsky — an act of state erasure of revolutionary memory reflecting the reactionary character of post-Soviet nationalist regimes.

Istanbul’s elected Mayor Ekrem İmamoğlu faced politically motivated trials in Turkey — instruments of the bourgeois state used to suppress political opposition while maintaining the fiction of democratic legitimacy.

V. The Political Bankruptcy of Reformism and Pseudo-Leftism

The week provided abundant evidence of the political bankruptcy of all forms of reformism and pseudo-left politics in the face of imperialist war and capitalist crisis.

In Germany, the SPD suffered a major collapse in the Baden-Württemberg state elections — the logical outcome of years of administering austerity and rearmament while posturing as a workers’ party. This is not an isolated setback but a symptom of the organic crisis of social democracy across the capitalist world. The parallel trajectory of the UK Labour Party — waging imperialist war, banning protests, cutting migrant rights and attacking SEND provision — confirms that these parties are instruments of capitalist rule, not vehicles for reform.

Argentina’s President Milei delivered a reactionary congressional address, with pseudo-left forces offering complicity or silence — exposing once again how middle-class “left” formations capitulate before reaction when it is in power. In New Zealand, the Labour Party and Greens issued perfunctory criticisms of the Iran war while continuing every policy that integrates New Zealand into US strategic structures. Trump’s “Shield of the Americas” summit militarised Latin America under US leadership, with comprador regimes across the hemisphere lining up behind Washington.

The six-year anniversary of COVID-19 was marked by the WSWS with a sober reckoning: the pandemic’s enormous ongoing death toll and the media’s near-total silence reflect the ruling class’s deliberate abandonment of public health as a social responsibility — the same logic now governing the conduct of a war that has killed over a thousand civilians and destroyed hospitals, schools and healthcare infrastructure in Iran.

Summing-up

The week ending 14 March 2026 crystallises the historical crisis of the capitalist system with extraordinary clarity. The US-Israeli war on Iran is not an aberration but the concentrated expression of imperialist rivalry, capitalist decline and the drive of the ruling class toward authoritarian rule at home and military barbarism abroad. The massive scale of opposition — in London and Frankfurt, among US autoworkers and nurses, among students in Australia and Sri Lanka — demonstrates the objective social force that exists to stop the war. What is missing is not mass sentiment but revolutionary political leadership. The building of rank-and-file committees in workplaces, independent of union bureaucracies, and the construction of sections of the ICFI as the political leadership of the international working class is not an abstract prescription — it is the urgent requirement of this historical moment.

[1] Treasury Secretary Bessent announces Strait of Hormuz naval escorts: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/13/vpgn-m13.html

[2] Trump is planning a ground invasion of Iran: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/14/zchg-m14.html

[3] Trump threatens ground troops, assassinations in escalating Iran war: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/09/dhei-m09.html

[4] US media and Democratic Party enable Trump’s war of extermination against Iran: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/11/dkif-m11.html

[5] Iran death toll surges past 1,200 as Israel bombs two more schools: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/06/weph-m06.html

[6] European imperialism joins the illegal US-Israeli war on Iran: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/12/lgjr-m12.html

[7] SEP/IYSSE Colombo public meeting announcement: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/09/xwus-m09.html

[8] US memo exposes Sri Lankan “humanitarian” posturing over Iranian sailors: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/11/ocid-m11.html

[9] “We are fighting this war for the banks”: London post and transport workers: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/08/tpoz-m08.html

[10] London demonstration against Iran war deflected into appeals to Starmer: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/08/ntnd-m08.html

[11] NZ pseudo-left meeting promotes Labour, Greens and unions: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/14/tuye-m14.html

[12] “The working class has to stop the war”: US workers denounce war with Iran: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/10/fbnv-m10.html

[13] VW Group increases job cuts to 50,000: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/13/yibx-m13.html

[14] Henry Ford Genesys walkout enters 6th month, Corewell nurses vote on strike: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/11/qjvr-m11.html

[15] BP Whiting workers reject concessions contract: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/12/xxxx-m12.html

Weekly Political Report — Week Ending 14 March 2026 Read More »

Weekly Political Report — Week Ending 7 March 2026

class struggles, Democratic Rights, economics, english, Fascism, Imperialism, Militarism, News, Oligarchy, Perspective, politics, politics & economics, Pseudo-left, War, War Crimes, Weekly Political Report, World Economy, World War / March 11, 2026

This political report for the week of March 1-7, 2026, is compiled based on coverage from the World Socialist Web Site (WSWS.org).

I. Imperialism and War: The US-Israeli War of Extermination Against Iran

The defining political reality of the week ending 7 March 2026 is the continuation and intensification of the criminal US-Israeli war of annihilation against Iran, which entered its second week with a mounting toll of devastation and an explicit escalation of imperialist objectives.

On 7 March, President Donald Trump declared publicly that there would be “no deal with Iran except UNCONDITIONAL SURRENDER”—the most extreme formulation yet of American war aims, signalling the intention to wage permanent war until Iranian society is physically destroyed.[1] Trump spelled out the content of this demand in genocidal terms: surrender means either that Iran announces it, “or when they can’t fight any longer because they don’t have anyone or anything to fight with.” The White House simultaneously raised the prospect of direct deployment of US ground troops inside Iran. These are not the statements of a government seeking a diplomatic settlement. They are the declarations of an imperialist power pursuing regime change and the neo-colonial subjugation of a nation of 90 million people.

By week’s end, more than 1,200 Iranians had been killed, including 200 children, and over 12,000 wounded. Nearly 30 clinical facilities had been damaged and 10 forced to close. Israeli strikes had reopened a major offensive in Lebanon, with blanket evacuation orders issued for the Dahiyeh district of Beirut and Israeli ground forces crossing into southern Lebanon. The WSWS/SEP statement “Stop the criminal US-Israeli war against Iran!” framed the offensive as an expression of capitalist imperialist rivalry—chiefly the drive by US imperialism to reassert global hegemony against its rivals, above all China, and to seize control of the world’s principal oil-exporting region.[2] The assault was launched while US-Iranian negotiators were still meeting in Geneva—a deliberate deception exposing the pretence of diplomacy as a cover for aggression.

The most egregious single crime of the week was the torpedoing of the unarmed Iranian naval frigate IRIS Dena in the Indian Ocean on 4 March—a war crime committed without warning in international waters, thousands of miles from any combat theatre.[3] The vessel had participated in India’s International Fleet Review 2026 and the multinational MILAN 2026 exercises at Visakhapatnam, invited alongside 73 other nations including the United States. The exercise rules prohibited munitions. The IRIS Dena was unarmed and homeward bound when a US submarine attacked it without warning, sending more than 140 sailors to the bottom of the Indian Ocean. The crime was then celebrated at a Pentagon press briefing by the Secretary of War himself. Confirmation that Australian naval personnel were aboard the submarine directly implicated the Albanese Labor government in the commission of a war crime.[4]

The complicity of imperialist governments was total. Germany’s Chancellor Friedrich Merz declared support for the assault, stating that Israel was doing “the dirty work… for all of us.” The G7 issued a statement casting Iran as the aggressor and greenlighting further escalation. France’s Emmanuel Macron deployed the carrier Charles de Gaulle and other assets to the eastern Mediterranean without a pretence of parliamentary debate. Britain’s Keir Starmer was exposed by leaked National Security Council documents as having been informed of the initial strikes more than two weeks in advance and as having worked with Washington to craft legal cover for British participation. Spain initially postured with anti-war rhetoric under Prime Minister Sánchez, then rapidly dispatched the frigate Cristóbal Colón to the eastern Mediterranean after Trump threatened to cut off US-Spanish trade—a graphic illustration of how bourgeois anti-war posturing evaporates the moment imperialist pressure is applied. Japan, New Zealand, Canada, and Australia similarly endorsed US and Israeli war aims. Washington announced that the US Navy would begin escorting commercial tankers through the Strait of Hormuz—a dramatic escalation placing American warships directly off the Iranian coast—while the US announced further medium-range missile deployments to the Philippines as part of the broader strategic encirclement of China.

The WSWS warned that oil price surges and shipping disruptions through the Strait of Hormuz would deepen the global economic crisis, imposing severe costs through inflation, job losses, and intensified austerity. Asian markets took major losses, with semiconductor and export sectors particularly hard hit.

II. Authoritarian Consolidation and State Repression

The war abroad proceeded in lockstep with an intensification of repression at home and across the capitalist world.

In the United States, a Senate Judiciary Committee hearing exposed the bipartisan character of anti-immigrant repression: DHS Secretary Kristi Noem defended ICE killings and refused to apologise, while Democratic senators simultaneously resisted calls for the abolition of ICE and CBP. The Trump administration seized immigrant student Ellie Aghayeva from Columbia University, illustrating the militarisation of campuses. A Nashville journalist was detained by ICE while documenting immigration raids—a direct assault on press freedom and the suppression of coverage of state violence. Republicans exploited a shooting in Austin to inflame anti-Muslim hysteria and push for expanded DHS funding. ICE detention conditions continued to claim lives, with the death of immigrant detainee Nenko Gantchev in a Michigan facility exposing the Democratic Party’s “oversight” as a façade sustaining rather than restraining a murderous apparatus. Florida carried out the execution of Billy Leon Kearse, part of a resumed pattern of state executions targeting the poor and racialised. Charges against Chinese researchers at the University of Michigan were dismissed, but the politicised “China spy” witch hunt on campuses intensified—serving as a tool of geopolitical scaremongering.

In Germany, the Cologne Administrative Court handed a legal victory to the far-right Alternative for Germany, demonstrating that bourgeois legalism shields rather than curtails fascist organisation. Germany simultaneously announced plans for the largest military buildup on the European continent since World War II and advanced sweeping new restrictions on migrants and refugees. France’s state moved to designate Mélenchon’s LFI as “extreme left”—deploying legal categories to justify the repression of political opposition. Germany’s government also attempted to police political expression at the Berlinale film festival, censoring critical voices while promoting its own geopolitical line.

In Kenya, President Ruto’s government arrested a popular TikToker for satirical content and detained left activists including Communist Party leader Booker Omole. A Birmingham Labour council secured a High Court injunction to prevent solidarity with striking bin workers—proof that Labour administrations function as instruments of capitalist class power regardless of their electoral base.

III. Austerity, the Global Economy, and Class Attacks

The Iran war triggered immediate and severe global economic shocks whose costs landed on the working class. Oil prices surged sharply. Asian markets fell heavily, with semiconductor sectors and export industries facing supply chain disruptions. These consequences prefigure a deepening global economic crisis to be paid for through inflation, rising fuel costs, and intensified austerity.

In Philadelphia, a $2.8 billion “Master Plan” proposed shuttering 18 schools—the commodification of public education in service of capital. In Australia, the South Australian election exposed billions being funnelled into AUKUS war spending while public education and housing budgets collapsed. The housing crisis deepened as government pledges proved hollow and market-led demolitions displaced working-class communities.

Tech industry executives boasted about AI-driven mass layoffs, celebrating workforce reductions as shareholder value creation—automation deployed to eliminate jobs and intensify exploitation. The United Steelworkers’ refinery contract was exposed as locking in uninterrupted fuel flows benefiting oil company profits and, indirectly, the war itself. Canada Post’s proposed settlement, endorsed by union leadership, sacrificed job security to protect corporate interests. Severe drought in the US Southwest deepened conflicts over water rights, with environmental crisis produced by the capitalist profit drive being weaponised to discipline labour.

The WSWS placed these developments in the framework of capitalist crisis: war and austerity as twin fronts of the same ruling-class offensive, financed by cuts to Medicaid, Social Security, and every social programme workers depend on for survival.

IV. Class Struggle and Bureaucratic Betrayal

The week documented significant episodes of working-class resistance alongside the systematic effort of union bureaucracies to contain and strangle that resistance.

In Lorain County, Ohio, 140 Job and Family Services workers entered their third week of strike action over wages, staffing, and healthcare.[5] Workers described being paid poverty wages so low that some qualified for the very social benefits they administered to clients. Starting pay was as low as $15 an hour for caseworkers handling Medicaid, SNAP, and childcare assistance. The UAW bureaucracy was exposed as isolating the strike and refusing to call for unified action with JFS workers across Ohio. Contract faculty at New York University announced an official strike date over wages, job security, and academic precarity. Entertainment industry workers continued their walkout against studios over pay, AI-driven job displacement, and conditions.

In Germany, the train drivers’ union leadership agreed to a contract imposing real wage cuts—a textbook act of bureaucratic betrayal, with the union apparatus functioning as a stabilising mechanism for capital against its own members. IG Metall leadership at Bosch moved to suppress internal opposition from workers challenging concessions. The Hanover trial of Deutsche Bahn over the death of rail apprentice Simon Hedemann put corporate cost-cutting on record as directly responsible for a young worker’s life.

Victorian early childhood educators in Australia struck for the second time in a campaign for pay parity and adequate staffing. Turkish miners broke through gendarmerie barricades and seized control of a mine in a militant wildcat action—demonstrating the latent social power of the working class when it acts independently of bureaucratic constraint. Workers’ struggle roundups across the Americas, Europe, Asia, Africa, and the Pacific documented recurring disputes over wages, conditions, and privatisation at every point on the globe.

The US trade union bureaucracy’s silence over the Iran war was the subject of specific WSWS analysis. The AFL-CIO and the great majority of union federations issued no statements against the assault, leaving the working-class majority politically unorganised at the very moment when its industrial power—in ports, logistics, transport, and production—could be decisive in disrupting the war machine. In Quebec, trade union federations renewed their alliance with the Parti Québécois even as the PQ embraced anti-immigrant, pro-business, and far-right positions. The WSWS condemned this as a fundamental betrayal of class independence—channelling working-class anger into bourgeois nationalism that defends capitalist interests and legitimises anti-immigrant scapegoating. Ontario students protested cuts to the Ontario Student Assistance Program, linking educational austerity to the broader class offensive.

V. The Political Bankruptcy of Reformism and the Pseudo-Left

The week provided abundant and unambiguous evidence of the political bankruptcy of every reformist and pseudo-left formation.

Germany’s Left Party chairman Jan van Aken celebrated the assassination of Iranian leaders—“May Khamenei rot in hell”—while nominally condemning the war as criminal and illegal. The WSWS exposed this as the characteristic method of pseudo-left politics: verbal criticism combined with legitimisation of imperialism’s aims and outcomes. Spain’s PSOE-Sumar government demonstrated in miniature how the entire social-democratic tradition operates: Sánchez’s “No to war” posture collapsed the moment Washington applied economic pressure, exposing it as a political calculation to contain domestic opposition rather than a genuine break with NATO.

Venezuela’s Chavista leadership reached a diplomatic normalisation with the United States on terms handing Wall Street access to Venezuelan oil, gold, and critical minerals—reproducing dependency under the banner of “stability.” Australia’s Albanese Labor government endorsed the assault within three hours of Trump’s announcement, was directly implicated in the sinking of the IRIS Dena through AUKUS personnel, and used the ASEAN Special Summit in Melbourne to deepen Australia’s integration into US war planning against China. Congress voted down resolutions to restrict war powers, confirming that the US legislative apparatus—across both parties—has become an instrument of imperialist policy. Legalistic remedies within the framework of the bourgeois state cannot stop imperialist war. Baden-Württemberg’s state election campaign offered workers nothing but competing concessions to big business, confirming that electoral competition between bourgeois parties produces only distributional jockeying for capital’s benefit.

VI. The Revolutionary Tasks of the Working Class

The week ending 7 March 2026 demonstrates with stark clarity the inseparability of imperialist war, domestic austerity, state repression, and the betrayal of the working class by union bureaucracies and pseudo-left formations. Every capitalist government—“Labour,” “Socialist,” “social-democratic,” or conservative—is serving the same ruling-class interests: expanding militarism, imposing austerity, repressing dissent.

American workers captured the class consciousness at the heart of the anti-war sentiment: “We have more in common with the Iranian people than we do with billionaires.” Detroit autoworkers declared, “We shouldn’t be bombing people, period.” This sentiment must be developed into a politically conscious, internationally organised movement that breaks decisively from the trade union bureaucracies, Labour and social-democratic parties, and pseudo-left formations that have lined up behind imperialist war.

The WSWS and the ICFI call on workers and youth to build rank-and-file committees independent of the union apparatus, forge international coordination and join the Socialist Equality Parties to fight for the socialist and revolutionary strategy alone capable of stopping the war and overthrowing the capitalist system that produces it.

Footnotes

[1] “Trump demands unconditional surrender from Iran as war enters second week,” WSWS, 7 March 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/07/uxtr-m07.html

[2] “Stop the criminal US-Israeli war against Iran!” WSWS / SEP National Committee, 2 March 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/02/ulqw-m02.html

[3] “Mass murder in the Indian Ocean: The torpedoing of the IRIS Dena,” WSWS, 6 March 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/06/poyw-m06.html

[4] “Australian naval personnel involved in US sinking of Iranian ship: Oppose the pro-imperialist Labor government and war against Iran!” WSWS / Socialist Equality Party (Australia), 7 March 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/07/bckg-m07.html

[5] “Lorain County, Ohio family service workers strike enters third week: ‘We are fighting everyone’,” WSWS, 7 March 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/07/mxws-m07.html

Weekly Political Report — Week Ending 7 March 2026 Read More »

ඉන්දියන් සාගරයේ සමූහ ඝාතනය: IRIS Dena නෞකාවට එල්ල කළ ටෝපිඩෝ ප්‍රහාරය

Fascism, Imperialism, Militarism, News, Oligarchy, Perspective, politics, politics & economics, War, War Crimes, World War / March 8, 2026

ඩේවිඩ් නෝර්ත් විසිනි.

මෙහි පළවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (WSWS) 2026 මාර්තු 07 වන දින ‘’Mass murder in the Indian Ocean: The torpedoing of the IRIS Dena’යන හිසින් පළවූ ඩෙවිඩ් නෝර්ත් විසින් ලියන ලද ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

ඉරානයට එරෙහි ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධයේ මූලාරම්භය, එය මෙහෙයවන සමාජ බලවේග සහ එය නැවැත්වීමට අවශ්‍ය මූලෝපාය පැහැදිලි කිරීම සඳහා ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය මෙම ඉරිදා, මාර්තු 8 වන දින ප.ව. 3:00 ට EDT [ශ්‍රී ලංකා වෙලාව (IST ) මාර්තු 9 පෙව 12.30 ]හදිසි ගෝලීය වෙබ් සම්මන්ත්‍රණයක් පවත්වයි. අපගේ සියලුම පාඨකයින්ගෙන් අපි ඉල්ලා සිටින්නේ එයට සහභාගී වීමට ලියාපදිංචි වන ලෙසයි.

2026 මාර්තු 4 වන දින ඉන්දියානු සාගරයේ දී එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාව, නිරායුධ ඉරාන නෞකාවක් වන IRIS Dena ටෝපිඩෝ ප්‍රහාරයකින් විනාශ කිරීම යුද අපරාධයකි. තමන් රණශූරයකු ලෙසින් හිස් පුරසාරම් දොඩන, සිහි විකල් යැයි කෙනෙකුට තර්ක කල හැකි “යුද ලේකම්” පසෙක තැබුවත්, එය නාවික ඉතිහාසය තුල, දුෂ්ඨ වන්නාසේම බියගුලු ක්‍රියාවක් ලෙස සිහිපත් කෙරෙනු ඇත. මෙම අපරාධය, 1988 දී USS Vincennes විසින් අහිංසක පුද්ගලයින් 290 ක් ඝාතනය කරමින් ඉරාන වාණිජ ගුවන් යානයක් වෙඩි තබා බිම හෙළීමත් සමඟ ස්ථානගත වනු ඇත. ඇත්ත වශයෙන්ම, විධි ක්‍රමය සහ ක්‍රියාත්මක කිරීම යන දෙ අංශයෙන්ම, ඉරාන නෞකාව විනාශ කිරීම, මෑතකදී ලතින් ඇමරිකාවේ වෙරළට ඔබ්බෙන් වූ මුහුදේ අනාරක්ෂිත ධීවරයින් ඉලක්ක කරගත් ඝාතන වඩා විශාල පරිමාණයකින් ඉදිරියට ගෙන යෑමකි.

මෙම අවස්ථාවේ දී, ලෝකයේ බලවත්ම හමුදා බලයේ සබ්මැරීනයක්, කිසිවෙකුට තර්ජනයක් නොවන හුදකලා නෞකාවකට හීන්සීරුවේ කිට්ටු කර, කිසිදු අනතුරු ඇඟවීමක් ලබා නොදී, යටත් වීමට අවස්ථාවක් ලබා නොදී, නාවිකයින් 140 කට වැඩි පිරිසක් ඉන්දියානු සාගරයේ පතුලට යැවීය. තමා බයිබලයේ අවසන් සටනේ (Armageddon) මෙවලමක් යැයි විශ්වාස කරන ක්‍රිස්තියානි ෆැසිස්ට්වාදියෙකු වන පීට් හෙග්සෙත් (එජ යුද ලේකම්-Pete Hegseth), පසුව පෙන්ටගනයේ වේදිකාවකට ගොඩ වී ඒ ගැන පුරසාරම් දෙඩුවේය.

ට්‍රම්ප් පරිපාලනය සාධාරණීකරණය කිරීමේ එක වචනයක්වත් ඉදිරිපත් කර නැත. මෙම ඝාතනයේ නීතිමය පදනම හඳුනා ගැනීමට එය උත්සාහ කර නැත. එය, ආත්මාරක්ෂාව සදහා සිදුකරන ලද්දක් යැයි පවසා නැත. IRIS Dena සතුරු ක්‍රියාමාර්ගයක නියැලී සිටින බවට එය තර්ක කර නැත. එය සමානුපාතිකත්වය, මිලිටරි අවශ්‍යතාවය හෝ ආසන්න තර්ජනයක් පිළිබඳ මූලධර්මයක අදාලත්වයක් ගැන තර්ක කර නැත. එය කිසිවක් ඉදිරිපත් කර නැත–මන්ද එය ඒ කිසිවක් අවශ්‍ය බව විශ්වාස නොකරන බැවිනි. පසුගිය දශක තුන තිස්සේ ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය සෑම කෙනෙකුටම දේශන පවත්වමින් සිටි, “නීති මත පදනම් වූ පටිපාටිය” (“rules-based order”) යකාට ගියා වේ! එය විස්ථාපනය කර ඇත්තේ එක්සත් ජනපදයට තමන්ට අවශ්‍ය ඕනෑම අයෙකු, තමන්ට අවශ්‍ය ඕනෑම තැනකදී, තමන් කැමති ඕනෑම වේලාවකදී මරා දැමිය හැකි බවත්, ඝාතනය කිරීමේ ක්‍රියාවම ප්‍රමාණවත් සාධාරණීකරණයක් බවට වන නිරුවත් කියාපෑමයි. “නිහඬ මරණය”, ලෙස හෙග්සෙත් එය හැඳින්වීය.

මෙහි කටුක ඓතිහාසික උත්ප්‍රාසයක් තිබේ. 1915 දී, අයර්ලන්ත වෙරළට ඔබ්බෙන් ක්‍රියාත්මක වූ ජර්මානු යූ-බෝට්ටුවක් (සබ්මැරීනයක්) විසින් බ්‍රිතාන්‍ය කෲස් [විනෝද චාරිකා] නෞකාවක් වන HMS ලුසිටානියා ගිල්වා දැමීම [එයින් පුද්ගලයන් 1191 ක් මරණයට පත් විය], ඇමරිකානු මහජන මතය ජර්මනියට එරෙහිව හැරවීමේදී සැලකිය යුතු කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය. වසර දෙකකට පසු, 1917 අප්‍රේල් මාසයේදී, ජනාධිපති වුඩ්රෝ විල්සන්, ජර්මනිය අසීමිත සබ්මැරීන් යුද්ධයක් ප්‍රකාශයට පත් කිරීම, එක්සත් ජනපදය පළමු ලෝක යුද්ධයට ඇතුළුවීම සඳහා කඩතුරාවක් ලෙස අල්ලා ගත්තේය.

සියවසකට වැඩි කාලයකට පසු, ඇමරිකානු සබ්මැරීනයක් ඉරාන නෞකාවකට හීන් සීරුවේ කිට්ටු කර එක් ටෝපිඩෝවකින් එය විනාශ කරන අතර, පීට් හෙග්සෙත් ඒ ගැන හඩ නගා සිනාසෙයි.

සිදු කරන ලද දෙයෙහි ස්වභාවය තේරුම් ගැනීමට නම්, ඊට සම්බන්ධ බලවේගවල විකාර සහගත අසමානතාවය තේරුම් ගත යුතුය.

එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාවේ ආර්ලී බර්ක් පන්තියේ (Arleigh Burke-class ) නාශක නෞකාවක් ආසන්න වශයෙන් ටොන් 9,000 ක් [ජලය] විස්ථාපනය කරයි. එහි දිග මීටර් 155 කට ආසන්නය. එය ටොමාහෝක් කෲස් මිසයිල විදිය හැකි සිරස් දියත් කිරීමේ කුටි 90 සිට 96 දක්වා ප්‍රමාණයක් ද, දියුණු මතුපිට-සිට-ගුවනට මිසයිල සහ සබ්මැරීන් විරෝධී අවි ද දරයි. එය මෙතෙක් නිමවා ඇති වඩාත්ම නවීන සටන් කළමනාකරණ ජාලයන්ගෙන් එකක් වන ඒජිස් (Aegis Combat System) සටන් පද්ධතියට ඒකාබද්ධ කර ඇති අතර එය සමස්ත මෙහෙයුම් භූමියක් හරහා චන්ද්‍රිකා, ගුවන් යානා සහ අනෙකුත් නාවික යාත්‍රා සමඟ තත්‍ය කාලීනව සම්බන්ධ කරයි. එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාව එවැනි නැව් රාශියක් ක්‍රියාත්මක කරයි. එය න්‍යෂ්ටික බලයෙන් ක්‍රියාත්මක වන ගුවන් යානා වාහක ප්‍රහාරක කණ්ඩායම් 11 ක් ක්‍රියාත්මක කරන අතර, ඒ සෑම එකක්ම මුළු සාගරයක් හරහා මාරාන්තික බලයක් ප්‍රක්ෂේපණය කළ හැකි ගුවන් බලයේ ජංගම නගරයකි.

IRIS Dena නෞකාව ටොන් 1,500ක් විස්ථාපනය කළේය – එය තනි ඇමරිකානු නාශක නැවක විස්ථාපනයෙන් හයෙන් එකකි. එය මීටර් 94ක් දිග වූ අතර, දේශීයව නිෂ්පාදනය කරන ලද ඉරාන ඩීසල් එන්ජින් හතරකින් බල ගැන්වුණි. එය ඉරානයේ නිෂ්පාදිත නැව් නාශක මිසයිල, මිලිමීටර් 76 ක තට්ටු තුවක්කුවක් (deck gun) සහ සහැල්ලු ටෝර්පිඩෝ වලින් සන්නද්ධ විය. කාර්ය මණ්ඩලය මිනිසුන් 180 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත විය. එය ඇමරිකානු නාවික බලයට සම තරඟකරුවෙකු නොවීය. IRIS Dena යනු [එ.ජ හා ප්‍රධාන බටහිර රටවල] සම්බාධක යටතේ නිමවන ලද වෙරළබඩ නෞකාවක් (coastal frigate) වන අතර, බටහිර බලවතුන් ගෝලීය ආයුධ වෙළඳපොළවලින් ඉරානය කපා දැමීම හේතුවෙන් ඉරාන ඉංජිනේරුවන් වසර ගණනාවක් තිස්සේ වෙහෙස මහන්සියෙන් දේශීයව නිර්මාණය කරන ලද පද්ධති සහිත නිෂ්පාදනයකි. එයට යාත්‍රා කළ හැකි බවමත්, 2022 සහ 2023 දී එය කළාක් මෙන් ලෝකය වටා යාත්‍රා කළ හැකි බවත්, එය ගොඩනැගූ සහ එහි කාර්ය මණ්ඩලය වූ අයගේ කෞශ්‍යල්‍යයට සාක්ෂියකි.

ඝාතනයට ලක් වූ ඉරාන නාවිකයින්ගේ නම් ඇමරිකානු පුවත්පත් වල නොමැත. ඔවුන්ට මුහුණු නොමැත. ඔවුන්ට, සම්මුඛ සාකච්ඡා පැවැත්වීමට බටහිර මාධ්‍යවේදීන් යැවීම සදහා පවුල් නොමැත. ඔවුන් බොහෝ විට තරුණයින් වූ අතර, ඔවුන් මාස ගණනක් තම පවුල්වලින් ඈත්ව වෘත්තීය නාවික යෙදවීමක නියැලී සිටි අයයි.

ඉරාන කාර්ය මණ්ඩලයට කිසිදු අනතුරු ඇඟවීමක් ලබා දී නොතිබුණි. ඔවුන්ට සටන් කිරීමට, පලා යාමට හෝ ඔවුන්ට සිදුවන්නේ කුමක්ද යන්න තේරුම් ගැනීමටවත් කාලයක් නොතිබුණි. නෞකාව කෙතරම් වේගයෙන් මුහුදුබත් වූවාද යත්, එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාව නොව, කිසිදු ඇමරිකානු නෞකාවක් නොව, ජාත්‍යන්තර සමුද්‍රීය බැඳීම් යටතේ ක්‍රියාත්මක වූ කුඩා දූපත් රාජ්‍යයක නාවික හමුදාවක් වන ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාව එම ස්ථානයට පැමිණෙන විට, IRIS Dena නෞකාව ඒ වන විටත් මතුපිටින් සම්පූර්ණයෙන්ම අතුරුදහන් වී තිබුණි.

ඔවුන් මරා දැමූ ඇමරිකානු සබ්මැරීනය දිවි ගලවා ගත් අය බේරා ගැනීමට කිසිදු උත්සාහයක් නොගත් අතර, එය දෙවන ජිනීවා සම්මුතියේ (1949) 18 වන වගන්තිය යටතේ එහි නීතිමය බැඳීම්වලට සෘජුවම පටහැනි ය. එය තම ටෝපිඩෝවෙන් වෙඩි තබා, තම දඩයම තහවුරු කර ගෙන පිටව ගියේය. දිවි ගලවා ගත් නාවිකයින් 32 දෙනා ශ්‍රී ලංකාවේ ගලවා ගැනීමේ මෙහෙයුම්වලට සම්පූර්ණයෙන්ම ණයගැතිය. පෘථිවියේ බලවත්ම සහ තාක්‍ෂණිකව දියුණුම නාවික හමුදාව ඇති එක්සත් ජනපදය, දියේ ගිලෙන එක මිනිසෙකුවත් ජලයෙන් ඇද ගැනීමට එකකදු වත්කමක් වත් යෙදවූයේ නැත.

සබ්මැරීනයේ සිටි ඇමරිකානු නාවිකයින් තම නියෝග ක්‍රියාත්මක කරද්දී ඔවුන්ට කුමක් පවසා තිබුණාදැයි අපි නොදනිමු. නමුත් හේතුවක් නොමැතිව වෙඩි තබා මිනිසුන් 140 දෙනෙකු තමන් විසින් මරණයට පත් කළ බව ඔවුන් සත්‍යය සොයා ගත් විට ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකුට ඔවුන්ගේ ජීවිත කාලය පුරාම පවතින ක්ෂතික ( traumatic) පසුතැවීමක් සහ ලැජ්ජාවක් දැනෙනු ඇත.

IRIS Dena නෞකාව ඉරාන මුහුදු සීමාවේ තිබුණේ නැත. එය පර්සියානු ගල්ෆ් කලාපයේ තිබුණේ නැත, කිසිදු ප්‍රකාශිත බැහැර කිරීමේ කලාපයක තිබුණේ නැත. එය ආක්‍රමණශීලී ලෙස උපාමාරු දැමුවේ හෝ කිසිදු යාත්‍රාවක් ඉලක්ක කර ගත්තේ නැත. එය කිසිදු ක්‍රියාකාරී නාවික කටයුත්තක කොටසක් නොවීය. එය ඉන්දියාවේ පැහැදිලි ආරාධනයකට අනුව 2026 ජාත්‍යන්තර නාවික බලඇණි සමාලෝචනයට සහ විශාකාපට්නම් වරායේ පැවති MILAN 2026 බහුජාතික අභ්‍යාසයට සහභාගී වීමෙන් පසු, තම රට වෙත බලා, ළඟම ඇති සටන් භූමියේ සිට සැතපුම් දහස් ගණනක් දුරින්, පරිවාර ආරක්ෂාව නොමැතිව තනිවම යාත්‍රා කරමින් සිටියේය. එම අභ්‍යාසයට ජාතීන් 74 ක් ඇතුළත් විය. එයට එක්සත් ජනපදය ඇතුළත් විය. ගිලෙන්නට දින කිහිපයකට පෙර ඇමරිකානු සහ ඉරාන නාවික නිලධාරීන් ඉන්දියානු භූමියේ එකම වෘත්තීය රැස්වීම්වලට සහභාගී වී සිටියහ.

මෙම නෞකාවට අනතුරු ඇඟවීමට එක්සත් ජනපදයට සෑම ක්‍රමයක්ම තිබුණි. එය අපක්ෂපාත රටක වරායකට හරවා යෑම බලකර සිටීම සදහා සෑම හැකියාවක්ම එයට තිබුණි. එයට මතුපිට නැව්, ගුවන් යානා සහ ගෝලීය සන්නිවේදන පද්ධති තිබුණි. IRIS Dena යනු මතුපිට නෞකාවක් වූ අතර එය දෘශ්‍යමාන, ලුහුබැඳිය හැකි සහ ඕනෑම ජාත්‍යන්තර සමුද්‍ර සංඛ්‍යාතයකින් ගුවන් විදුලියෙන් ඊට සම්බන්ධ විය හැකි විය. අනතුරු ඇඟවීමක් නොකළේ ඒ සඳහා උවමනාවක් නොතිබූ බැවිණි. පරිපාලනය අනතුරු ඇඟවීමක් අවශ්‍ය යැයි සැලකුවේ නැත්තේ, පැහැදිලි කිරීම අවශ්‍ය යැයි එය නොසලකන බැවින්, හා ට්‍රම්ප්ගේ “සදාචාරයට” එහා ගිය කිසිදු නීතිමය හෝ සදාචාරාත්මක අධිකාරියක් එය හඳුනා නොගන්නා බැවින්.

ඇමරිකානු මාධ්‍ය මෙම අපරාධය කිසිදු විචාරයකින් තොරව පිළිගෙන තිබේ. නමුත් ඉන්දියානු සාගරයේ ක්‍රියාත්මක වන රුසියානු සබ්මැරීනයක්, යුක්‍රේන නාවික නෞකාවක්–IRIS Dena හා සැසඳිය හැකි ප්‍රමාණයේ ෆ්‍රිගේට් නෞකාවක්–එයට ආරාධනා කරන ලද බහුජාතික අභ්‍යාසයකින් පසු ආපසු තම සුපුරුදු තැන වෙත, ජාත්‍යන්තර මුහුදේ තනිවම යාත්‍රා කරමින්, කිසිවෙකුට ක්ෂණික තර්ජනයක් එල්ල නොකරමින් යන්නේ යයි සිතන්න. රුසියානු සබ්මැරීනය අනතුරු ඇඟවීමකින් තොරව, යටත් වීමක් ලබා ගැනීමට කිසිදු උත්සාහයකින් තොරව, තනි ටෝපිඩෝවකින් වෙඩි තබා, නැව සහ එහි 180 දෙනෙකුගෙන් යුත් කාර්ය මණ්ඩලයෙන් වැඩි දෙනෙක් මුහුදු පතුලට යැවූ බව සිතන්න. රුසියාවේ ආරක්ෂක අමාත්‍යවරයා මොස්කව්හි කැමරා ඉදිරිපිට සිට ගනිමින්, රුසියානු බලය සහ එය ප්‍රක්ෂේපණය කළ හැකි දුර ප්‍රදර්ශනය කිරීමක් ලෙස ප්‍රහාරය සමරමින්, එය දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු විශාලතම ටෝපිඩෝ ඝාතනය ලෙස ප්‍රකාශ කළ බව සිතන්න.

බටහිර ප්‍රතිචාරය විස්තර කිරීමට පරිකල්පනයේ වික්‍රමයක් අවශ්‍ය නොවේ. එය ක්ෂණික, ගිගුරුම් සහිත සහ එක සමාන වනු ඇත. ලින්ඩ්සේ ග්‍රැහැම් වැනි රිපබ්ලිකන් ෆැසිස්ට්වාදීන්ගේ සිට බර්නි සැන්ඩර්ස් වැනි “වාම” ඩිමොක්රටිකයන් දක්වා සෑම වර්ණයකම ධනේශ්වර දේශපාලනඥයෙකුගේම තොල්වල “යුද අපරාධ” යන වචන පවතිනු ඇත. යුරෝපයේ, නේටෝ නායකයින් විසින් නිකුත් කරන හෙලාදැකීම් සියලු දේශපාලන පක්ෂ විසින් භක්තිමත් ලෙස අනුමත කරනු ඇත. දිනය අවසන් වීමට පෙර ජාත්‍යන්තර අපරාධ අධිකරණය කැඳවනු ලැබෙනු ඇත. එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක මණ්ඩලයේ හදිසි සැසි කැඳවනු ලැබෙනු ඇත. එක්සත් ජාතීන්ගේ ප්‍රඥප්තිය, නාවික යුධ නීති, සන්නද්ධ ගැටුම් පිළිබඳ සම්ප්‍රදායික ජාත්‍යන්තර නීතිය යන මේවා උල්ලංඝනය කිරීම් ගණනය කිරීම සඳහා නීති විශාරදයින් සෑම මාධ්‍ය ජාලයකම පෙනී සිටිනු ඇත. විධානයේ වගකීම පිළිබඳ මූලධර්මය යටතේ රුසියානු ජනාධිපතිවරයාට එරෙහිව පුද්ගලික අපරාධ නඩු පැවරීම සඳහා ඉල්ලීම් කෙරෙනු ඇත. බටහිර ආන්ඩු පුළුල් නව සම්බාධක පනවනු ඇත. සෑම තිරයකම ගිලුණු යුක්රේන නාවිකයින්ගේ නම් සහ මුහුණු සහ පවුල් දිස්වනු ඇත.

එම සිද්ධියේදී රුසියාවට එරෙහිව යොදවනු ලැබෙනු ඇති සෑම නීතිමය සහ සදාචාරාත්මක තර්කයක්ම, 2026 මාර්තු 4 වන දින එක්සත් ජනපදය කළ දෙයට එක සමාන බලයකින් අදාළ වේ. කරුණු අදාල වන ප්‍රමාණයෙන් එක සමාන ය. නීතිමය රාමුව සමාන ය. මානුෂීය ප්‍රතිවිපාක එක සමානව සැබෑ ය. එකම වෙනස වන්නේ සබ්මැරීනයේ ඇමරිකානු අනන්‍යතාවයයි.

එක්සත් ජනපද රජයේ ක්‍රියාමාර්ග නාසි තුන්වන රයික් ආණ්ඩුවේ ක්‍රියාමාර්ග අනුකරණය කරයි. අද්මිරාල් කාල් ඩොනිට්ස් 1942 දී ඔහුගේ ලැකෝනියා නියෝගය (Laconia Order) නිකුත් කරමින්, දිවි ගලවා ගත් අය සදහා සියලු මුදවාගැනීමේ මෙහෙයුම් අත්හැර දමා අනතුරු ඇඟවීමකින් තොරව සීමා රහිත සබ්මැරීන් යුද්ධ සිදු කරන ලෙස U-බෝට්ටු (සබ්මැරින) අණදෙන නිලධාරීන්ට නියෝග කළේය. කුප්‍රකට නියෝගයේ මෙසේ සඳහන් විය:

“ගිලුණු නැව්වලින් දිවි ගලවා ගත් අය බේරා ගැනීමට ගන්නා සියලු උත්සාහයන්, එනම් පිහිනන මිනිසුන් බේරා ගැනීම සහ ජීවිතාරක්ෂක බෝට්ටුවලට දැමීම, පෙරළුණු ජීවිතාරක්ෂක බෝට්ටු නැවත උඩු අතට පෙරලීම හෝ ආහාර සහ ජලය භාර දීම නතර කළ යුතුය. ගලවා ගැනීම යුද්ධයේ මූලිකම අවශ්‍යතාවය වන සතුරු නැව් සහ ඒවායේ කාර්ය මණ්ඩලය විනාශ කිරීමට පටහැනිය.”

නියුරම්බර්ග් හි ඔහුගේ නඩු විභාගයේදී, නාසි අද්මිරාල් ඩොනිට්ස් මෙම නියෝගය ආරක්ෂා කළේ නවීන යුද්ධ මගින් නාවික ආචාර පද්ධතිවල පැරණි සම්මුතීන් යල් පැන ගොස් ඇති තත්වයට පත්කර ඇති බවට තර්ක කරමිනි.

ඔහුට වසර 10ක සිර දඬුවමක් ලැබුණි. හෙග්සෙත් කැමරා ඉදිරියේ “නිහඬ මරණය” නිවේදනය කළේ, නීතිඥයින් නොමැතිව, ලැජ්ජාවකින් තොරව, ජාත්‍යන්තර මුහුදේදී නාවිකයින් 140 දෙනෙකු ඝාතනය කිරීම–අනතුරු ඇඟවීමකින් තොරව, තර්ජනයකින් තොරව, පසුව ඔවුන් බේරා ගැනීමට එකදු උත්සාහයක්වත් නොමැතිව–ජාතික ස්වයං-සුබ පැතුම් සඳහා අවස්ථාවක් හැර අන් කිසිවක් වන බවට දුරස්ථ හෝ යෝජනාවකින් තොරවය.

මෙම ඝාතන සඳහා නියෝග කළ අණදීමේ දාමය සබ්මැරීනයේ ටෝපිඩෝ කාමරයේ සිට ධවල මන්දිරය දක්වා දිව ගියේය. නියුරම්බර්ග් හි දී ස්ථාපිත කර ජාත්‍යන්තර නීතියට ඇතුළත් කර ඇති අණදීමේ දාමයේ වගකීම පිළිබඳ මූලධර්මය (doctrine of command responsibility), දේශපාලන හා හමුදා නායකයින් තම අණ යටතේ සිටින බලවේග විසින් සිදු කරන ලද යුද අපරාධ සඳහා අපරාධකාරී වගකීම දරන බව කියා සිටී–එම වගකීම ඔවුන් එවැනි අපරාධ සෘජුවම නියෝග කරන විට පමණක් නොව, ඔවුන් අපරාධ ගැන දැන සිටි හෝ දැන සිටිය යුතු වූ විට සහ ඒවා වැළැක්වීමට හෝ දඬුවම් කිරීමට අපොහොසත් වූ විටද ක්‍රියාත්මක ය. මෙම අවස්ථාවේදී, දැනුම ප්‍රශ්නයට භාජනය නොවේ. ඒකාබද්ධ මාණ්ඩලික ප්‍රධානීන්ගේ සභාපතිවරයා ඉදිරියේ, යුද ලේකම්වරයා විසින්ම අපරාධය නිවේදනය කර, සැමරූ අතර ලොවට විකාශනය කරන ලදී.

IRIS Dena ට එල්ල කළ ටෝපිඩෝ ප්‍රහාරයේ ඇඟවුම් මහ මුහුදෙන් ඔබ්බට විහිදේ. ඉන්දියානු සාගරයේ මිනීමැරුම් සඳහා අවසර දී ඇති රජය මිනියාපොලිස් වීදිවල ඇමරිකානුවන් ඝාතනය කිරීම සාධාරණීකරණය කර ඇත. 2026 ජනවාරි 7 වන දින, ෆෙඩරල් ICE නියෝජිතයෙකු තම මෝටර් රථයේ වාඩි වී සිටියදී 37 හැවිරිදි මවක් වන රෙනී නිකොල් ගුඩ් වෙඩි තබා ඝාතනය කළේය. ජනවාරි 24 වන දින, දැඩි සත්කාර හෙද ඇලෙක්ස් ප්‍රෙට්ටි, පදික වේදිකාවේ සිර කර රඳවා සිටියදී, දේශසීමා මුර සංචාර නියෝජිතයන් විසින් අවම වශයෙන් 10 වතාවක් වෙඩි තබා ඇත. ප්‍රෙට්ටි ඔහුගේ ගිනි අවිය කිසි විටෙකත් අතට ගත්තේ නැත.

මෙම සිද්ධීන් දෙකෙහිම මූලධර්මය සමාන වේ. ඇමරිකානු බලය විසින් මරා දමන ලද අය–ඉන්දියානු සාගරයේ ඉරාන නාවිකයින් හෝ මිනියාපොලිස්හි පදික වේදිකාවල ඇමරිකානු පුරවැසියන් වේවා–රාජ්‍ය අනුග්‍රහය ලත් මිනීමැරුම්වල ඉලක්ක විය. වින්දිතයින් සැමවිටම, අතීතයට බලපාන ලෙස, යම් දෙයකට වැරදිකරුවන් වේ. රෙනී ගුඩ් සතුව ඇගේ මෝටර් රථය තිබුණි. ඇලෙක්ස් ප්‍රෙට්ටි සතුව ඔහුගේ නීත්‍යානුකූලව රැගෙන යන ගිනි අවිය තිබුණි. ඇමරිකානු වීදිවල ක්‍රියාත්මක කරන දේ ඉන්දියානු සාගරයේ ක්‍රියාත්මක වේ. එය එකම පාලක පන්තියේ අවශ්‍යතා සඳහා ක්‍රියාත්මක වන එක් මූලධර්මයක් සහ එක් රජයකි.

ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තිය, සිසුන් සහ අධිරාජ්‍යවාදයේ සියලු විරුද්ධවාදීන් මෙම යුද්ධයට එරෙහිව ක්‍රියාකාරීව බලමුලු ගැන්වී ගත යුතුය. ඉරානයට එරෙහි හමුදා මෙහෙයුම් වහාම නතර කරන ලෙසත්, එපික් ෆියුරි මෙහෙයුම යටතේ සිදු කරන ලද යුද අපරාධ විමර්ශනය කිරීම සඳහා ස්වාධීන ජාත්‍යන්තර කම්කරු විනිශ්චය සභාවක් කැඳවන ලෙසත් ඔවුන් ඉල්ලා සිටිය යුතුය.

IRIS Dena නෞකාව ගිල්වූ ටෝපිඩෝව නාවිකයින් 140 දෙනෙකු මරා දැමුවා පමණක් නොවේ. එය සමාව අයැදීමකින් තොරව ලෝකයට නිවේදනය කළේ, එක්සත් ජනපද රජය කිසිදු නීතියකින්, කිසිදු සම්මුතියකින් හෝ ශිෂ්ට සම්පන්න හැසිරීමේ කිසිදු ප්‍රමිතියකින් බැඳී නොමැති බවයි. එය පිළිගන්නා එකම අත්‍යවශ්‍යතාවයන් වන්නේ ධනේශ්වර ක්‍රමය සහ ලාභ සමුච්චය කිරීම මගින් නියම කරන ලද ඒවා පමණි.

සෑම දිනකම, සෑම නව අපරාධයක්ම ලියොන් ට්‍රොට්ස්කිගේ පහත අනතුරු ඇඟවීමට වැඩි හදිසිභාවයක් එක් කරයි: “ඇත්තෙන්ම මීළඟ ඓතිහාසික කාල පරිච්ඡේදයේදී ම සමාජවාදී විප්ලවයක් සිදු නොවුන හොත්, මානව වර්ගයාගේ සමස්ත සංස්කෘතියම කෙරෙහි ව්‍යසනයක තර්ජනය එල්ල වනු ඇත.”

ඉන්දියන් සාගරයේ සමූහ ඝාතනය: IRIS Dena නෞකාවට එල්ල කළ ටෝපිඩෝ ප්‍රහාරය Read More »